Ένα road trip -ειδικά αυτό που οδηγείς εσύ- είναι ίσως ο πιο συναρπαστικός και ανεξάρτητος τρόπος να γνωρίσεις έναν τόπο σε βάθος. Όχι απλώς να δεις τα “αξιοθέατα”, αλλά να νιώσεις τον παλμό του, να χαθείς σε χωριά, να πιάσεις κουβέντα με ντόπιους, να ανακαλύψεις σημεία που δεν υπάρχουν στους οδηγούς. Έχεις την απόλυτη ελευθερία να σταματήσεις όπου θες, να αλλάξεις σχέδια, να βρεις “κρυφά διαμάντια”. Είναι ο καλύτερος τρόπος να δεις πώς ζουν πραγματικά οι άνθρωποι, να δεθείς με την παρέα ή τον εαυτό σου μέσα από τις ώρες στον δρόμο.
Τα road trips, ειδικά σε χώρες εκτός Ευρώπης, έχουν βέβαια και τις προκλήσεις τους. Άγνωστο, αχαρτογράφητο οδικό δίκτυο, οδηγική συμπεριφορά των ντόπιων, απουσία κανόνων κ.ο.κ, ευθύνη για δικές σου παραβάσεις, ευθύνη για την ακεραιότητα του οχήματος, τη δική σου, των συνεπιβατών και όσων κινούνται στο δρόμο.
Προσωπικά έχω απολαύσει οδηγικά ταξίδια σε όλες τις ηπείρους, όμως τις πιο δύσκολες συνθήκες οδήγησης τις έχω συναντήσει στο Ιράκ. (Είναι χειρότερες κι απ’ το Κάιρο, αν και δεν έχω οδηγήσει εκεί). Για να διεκδικήσει κάνεις τη λωρίδα κυκλοφορίας πρέπει να είναι σε έναν διαρκή αγώνα στριμώγματος και ανταγωνισμού για κάθε εκατοστό του δρόμου, αποφεύγοντας να ακουμπήσουν οι λαμαρίνες μεταξύ τους. Προτεραιότητες δεν ισχύουν, φωτεινοί σηματοδότες επίσης, ο τολμηρότερος και θρασύτερος κερδίζει, ενώ στις πλατείες η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Επιπλέον, οχήματα κυκλοφορούν ανάποδα ακόμα και σε δρόμους με πολλές λωρίδες κυκλοφορίας και διάζωμα, οδηγοί που τρέχουν σαν τρελοί σου κάνουν σινιάλο με φώτα για να κάνεις στην άκρη, ασχέτως αν υπάρχει χώρος για τέτοιο ελιγμό. Στην πορεία εξοικειώνεται κανείς με αυτό τον παρανοϊκό τρόπο οδήγησης και υιοθετεί ίδια αγενή συμπεριφορά για να εξασφαλίσει τη θέση του στο οδόστρωμα. Οι χάρτες google δυστυχώς δεν προσφέρουν πλοήγηση στο Ιράκ, παρά μόνο “εκτιμώμενη διαδρομή”.
