Hνωμένες Πολιτείες

Το κόστος ζωής στη Νέα Υόρκη είναι ιδιαίτερα υψηλό, αρκετά ακριβότερο από άλλα σημεία της χώρας. Όμως εμείς είχαμε την τύχη να μας παραχωρηθεί ένα διαμέρισμα μέσω ενός πολύ φιλικού προσώπου και να εξοικονομήσουμε ένα πολύ σημαντικό κόστος από τη διαμονή.

Ήταν ένα οικογενειακό ταξίδι, μαζί με την 4 μηνών κόρη μας, της οποίας ήταν και το πρώτο υπερατλαντικό ταξίδι. Η μικρή Α τα πήγε περίφημα με τις πτήσεις. Πριν φύγουμε, είχαμε αρκετές επιφυλάξεις για το αν μια τόσο απαιτητική πόλη είναι κατάλληλη για ταξίδι με βρέφος. Στην πράξη όμως αποδείχθηκε πολύ πιο εύκολο απ’ όσο περιμέναμε. Με σωστό προγραμματισμό, συχνές στάσεις και χωρίς να πιέζουμε το πρόγραμμα, καταφέραμε να απολαύσουμε όλα όσα είχαμε σχεδιάσει. Ίσως τελικά αυτό να είναι και η πιο δυνατή ανάμνηση από τη Νέα Υόρκη – το πρώτο μεγάλο ταξίδι της Α σε μια πόλη που κινείται ασταμάτητα, αλλά μας πρόσφερε την ευκαιρία για να τη γνωρίσουμε με τον δικό μας ρυθμό 

Οκτώ ημέρες στη Νέα Υόρκη ήταν αρκετές για να γνωρίσουμε πολλές από τις διαφορετικές όψεις της πόλης, αλλά σίγουρα όχι αρκετές για να την ανακαλύψει κανείς εκτετσαμένα. Είναι ένας προορισμός που αλλάζει από γειτονιά σε γειτονιά και από δρόμο σε δρόμο. Μέσα σε λίγα λεπτά μπορείς να βρεθείς από τους ουρανοξύστες και τον θόρυβο μιας λεωφόρου, σε ένα ήσυχο πάρκο ή σε μια συνοικία που μοιάζει να ανήκει σε άλλη χώρα.

Η περιοχή στην οποία διαμείναμε ήταν η Little Italy στο Lower Manhattan, έχοντας την τύχη να είμαστε ουσιαστικά στο κέντρο και σε κοντινή απόσταση από όλα τα σημεία ενδιαφέροντος. Το βράδυ οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο που κάθεται στα ιταλικά εστιατόρια, ενώ μέσα σε λίγα λεπτά μπορείς να βρεθείς στην πολύβουη Chinatown. Λίγο πιο πάνω βρίσκεται το SoHo, ίσως η πιο ευχάριστη περιοχή για βόλτα. Τα κτίρια με τις χαρακτηριστικές μεταλλικές σκάλες πυρασφάλειας, οι γκαλερί, οι μπουτίκ και τα καφέ δημιουργούν μια πιο χαλαρή πλευρά της Νέας Υόρκης, μακριά από τον έντονο ρυθμό του Midtown.

Η πρώτη εικόνα που σχηματίζει ο περισσότερος κόσμος για τη Νέα Υόρκη είναι η Times Square, και πράγματι είναι ένα ορόσημο της πόλης. Την επισκεφθήκαμε τόσο την ημέρα όσο και το βράδυ, όμως η πραγματική της εικόνα αποκαλύπτεται όταν πέσει ο ήλιος. Οι τεράστιες φωτεινές οθόνες κάνουν τη νύχτα να μοιάζει με μέρα, ενώ χιλιάδες άνθρωποι κινούνται ασταμάτητα προς κάθε κατεύθυνση. Είναι τουριστική, θορυβώδης και πολλές φορές χαοτική, όμως αποτελεί μια εμπειρία που δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί σε φωτογραφίες.

Σε μικρή απόσταση βρίσκεται η Grand Central Terminal, ένας χώρος που δεν είναι απλώς ένας μεγάλος σιδηροδρομικός σταθμός. Η κεντρική αίθουσα, με την εντυπωσιακή οροφή και το χαρακτηριστικό ρολόι στο κέντρο, έχει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και παρά το γεγονός ότι καθημερινά περνούν από εκεί εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, μπορεί κανείς να σταθεί και να παρατηρήσει τον ρυθμό της πόλης.

Το Central Park είναι ένα κομμάτι φύσης στην καρδιά της πόλης. Βλέποντάς το στον χάρτη δεν μπορείς να αντιληφθείς το πραγματικό του μέγεθος, αλλά μόλις μπεις στο πάρκο, σχεδόν ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στο κέντρο μιας από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του κόσμου. Ο κόσμος κάνει τζόκινγκ, βγάζει βόλτα τα σκυλιά του, διαβάζει σε ένα παγκάκι ή κάνει πικνίκ στο γρασίδι. Είναι ένας χώρος που χρησιμοποιείται πραγματικά από τους κατοίκους και όχι ένα τουριστικό αξιοθέατο.

Δίπλα στο πάρκο βρίσκεται το Metropolitan Museum of Art, ένα μουσείο που δύσκολα μπορεί να δει κανείς ολόκληρο σε μία επίσκεψη. Η ποικιλία των συλλογών είναι τεράστια, από την αρχαία Αίγυπτο μέχρι τη σύγχρονη τέχνη. Ακόμη κι αν κάποιος δεν είναι ιδιαίτερα φίλος των μουσείων, το Metropolitan αξίζει τον χρόνο του, μεταφέροντας το θεατή σε ένα ταξίδι στην ιστορία διαφορετικών πολιτισμών.

Η επίσκεψη στο Άγαλμα της Ελευθερίας ήταν μία από τις εμπειρίες που δεν πρέπει να παραλείψει κανείς. Δεν πρόκειται μόνο για το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά συνδέεται άμεσα με την ιστορία της μετανάστευσης και της δημιουργίας της σύγχρονης Αμερικής.

Η αναχώρηση γίνεται από το Battery Park, στο νότιο άκρο του Μανχάταν. Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη με το μετρό, κατεβαίνοντας στους σταθμούς South Ferry (γραμμή 1) ή Bowling Green (γραμμές 4 και 5) και περπατώντας λίγα λεπτά μέχρι την είσοδο του λιμανιού. Από εκεί αναχωρούν τα επίσημα πλοία που μεταφέρουν τους επισκέπτες πρώτα στο Liberty Island και στη συνέχεια στο Ellis Island.  

Η διαδικασία επιβίβασης θυμίζει αεροδρόμιο, καθώς όλοι περνούν από έλεγχο ασφαλείας. Οι ουρές μπορεί να είναι μεγάλες, γι’ αυτό καλό είναι να κλείσετε εισιτήριο από πριν, με πρωινή αναχώρηση. 

Το ίδιο το Άγαλμα της Ελευθερίας είναι εντυπωσιακό όταν το πλησιάζεις με το πλοίο. Παρότι το έχουμε δει αμέτρητες φορές σε φωτογραφίες και ταινίες, από κοντά αποκτά άλλη διάσταση. Αξίζει να περπατήσετε περιμετρικά του νησιού, καθώς από διαφορετικές γωνίες έχετε υπέροχη θέα προς το Lower Manhattan και το λιμάνι της Νέας Υόρκης.

Πολύ ενδιεφέρον όμως ήταν το Ellis Island. Ενώ πολλοί το αντιμετωπίζουν σαν μια σύντομη στάση πριν επιστρέψουν στο Μανχάταν, θεωρώ ότι είναι εξίσου σημαντικό με το ίδιο το άγαλμα. Το μουσείο παρουσιάζει την ιστορία εκατομμυρίων μεταναστών που πέρασαν από εδώ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Βλέποντας τις αίθουσες καταγραφής, τις αποσκευές και τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων, αντιλαμβάνεσαι καλύτερα πώς δημιουργήθηκε η πολυπολιτισμική κοινωνία των ΗΠΑ.

Η διαδρομή πάνω στη Γέφυρα του Μπρούκλιν είναι από τις πιο απολαυστικές στιγμές στην πόλη. Τη διασχίσαμε με τα πόδια μαζί με το μωρό και επιστρέψαμε με πλοιάριο το βράδυ. Όσο πλησιάζεις προς το Μπρούκλιν, η θέα προς το Μανχάταν γίνεται όλο και πιο εντυπωσιακή. Στην απέναντι πλευρά, η περιοχή DUMBO συνδυάζει παλιά βιομηχανικά κτίρια, μικρά καφέ και μια από τις πιο γνωστές εικόνες της πόλης, με τη γέφυρα να πλαισιώνει τον δρόμο και στο βάθος να φαίνεται το Empire State Building.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου άφησε και το 9/11 Memorial. Παρότι βρίσκεται σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης, επικρατεί μια σιωπή που δε συναντάς αλλού στη Νέα Υόρκη. Οι δύο μεγάλες δεξαμενές στις θέσεις των Δίδυμων Πύργων δημιουργούν έναν χώρο περισυλλογής και μνήμης. Οι δύο μεγάλες μαύρες “λίμνες” με τους καταρράκτες που εξαφανίζονται στο κενό, βρίσκονται ακριβώς στα θεμέλια των πύργων, ενώ ο ήχος του νερού καλύπτει τον θόρυβο της πόλης και δημιουργεί μια παράξενη ησυχία, παρότι βρίσκεσαι στο πιο οικονομικά ενεργό σημείο του Μανχάταν.

Λίγο πιο πάνω, βρίσκεται το One World Observatory. Γύρω από το memorial έχει δημιουργηθεί μια νέα πόλη, ένα μείγμα μνημείου, επιχειρηματικών κτιρίων και δημόσιου χώρου με σύγχρονη αρχιτεκτονική.

Δίπλα στο memorial βρίσκεται το Oculus, ο σταθμός του World Trade Center.

Η αρχιτεκτονική του αποτελείται από λευκές αψίδες που θυμίζουν σκελετό, αλλά και σαν φτερά που ανοίγουν προς τα πάνω. Σχεδιάστηκε από τον Santiago Calatrava και συμβολίζει, σύμφωνα με τον ίδιο, ένα πουλί που απελευθερώνεται.

Μέσα του βρίσκεται ο σταθμός μετρό, ένας τεράστιος φωτεινός χώρος, σχεδόν λευκός, με φυσικό φως να μπαίνει από πάνω και να αλλάζει μέσα στη μέρα.

Το Vessel είναι μια γλυπτική κατασκευή-σκαλοπατιών (staircase monument) ύψους περίπου 45 μέτρων. Αποτελείται από ένα περίπλοκο δίκτυο από σκάλες και πλατφόρμες που οι επισκέπτες μπορούν να ανεβαίνουν και να εξερευνούν. Είναι κατασκευασμένο από χάλυβα με χάλκινη επένδυση.

Το λεγόμενο “Shiny Bean” είναι ένα γυαλιστερό γλυπτό σε σχήμα φασολιού, έργο του καλλιτέχνη Anish Kapoor. Βρίσκεται στη γειτονιά Tribeca και είναι φτιαγμένο από ανοξείδωτο ατσάλι με εξαιρετικά γυαλισμένη επιφάνεια, ώστε να λειτουργεί σχεδόν σαν καθρέφτης που αντανακλά τον ουρανό, τα κτίρια και τους ανθρώπους γύρω του, δημιουργώντας συνεχώς παραμορφωμένες και ρευστές εικόνες της πόλης. Θεωρείται μια πιο “συμπυκνωμένη” εκδοχή διάσημου Cloud Gate στο Σικάγο, από τον ίδιο καλλιτέχνη. 

Από τις πιο ευχάριστες βόλτες ήταν αυτή στο High Line, ένα παλιό υπερυψωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο που μετατράπηκε σε πάρκο. Περπατώντας ανάμεσα σε φυτά, έργα τέχνης και σημεία θέας, βλέπεις τη Νέα Υόρκη από μια διαφορετική οπτική. Στο τέλος της διαδρομής βρίσκεται το Chelsea Market, ένας χώρος γεμάτος μικρά καταστήματα και επιλογές φαγητού από όλο τον κόσμο. Ακόμη κι αν δεν σκοπεύει κάποιος να φάει, αξίζει να περάσει από εκεί για την ατμόσφαιρα. Λίγο πιο πέρα, το Hudson Yards παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα της πόλης, με σύγχρονα κτίρια, πολυτελή καταστήματα και εντυπωσιακή αρχιτεκτονική.

Η Fifth Avenue είναι ακριβώς αυτό που περιμένει κανείς, γεμάτη πολυτέλεια, γνωστούς οίκους μόδας και συνεχή κίνηση. Από εκεί, το Rockefeller Center αποτελεί σημείο αναφοράς, ενώ η επίσκεψη στην περιοχή του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης μου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο οικονομικό κέντρο του κόσμου. 

Λίγα λεπτά πιο νότια βρίσκεται ένα διάσημο μπρούτζινο γλυπτό, ο Charging Bull.

Είναι ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία της Νέας Υόρκης. Το γλυπτό συμβολίζει τη δύναμη και την “επιθετική” άνοδο της οικονομίας.

Δεν είναι μεγάλο σε μέγεθος, αλλά ο κόσμος γύρω του είναι συνεχώς πυκνός, περιμένοντας για μια φωτογραφία δίπλα του ή μπροστά του.

Μία ξεχωριστή ήταν ένα δείπνο με θέα το φωτισμένο Empire State Building, ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της πόλης να δεσπόζει στον νυχτερινό ορίζοντα. Το εστιατόριο μάλιστα είχε πολύ λογικές τιμές για τα δεδομένα της πόλης

Μια ακόμα ξεχωριστή εμπειρία ήταν η κυριακάτικη λειτουργία gospel στο Harlem. Δεν πρόκειται  για θεατρική παράσταση (παρ’ όλο που ο χώρος παραπέμπει σε θέατρο), αλλά για μια χριστιανική λειτουργία, όπου οι επισκέπτες γίνονται διακριτικά μέρος μιας θρησκευτικής κοινότητας. Η μουσική, η συμμετοχή του κόσμου και η ατμόσφαιρα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από τα κλασικά αξιοθέατα της πόλης.

Τέλος, αφιερώσαμε μία ημέρα για επίσκεψη στο New Jersey και τα μεγάλα malls, μεταβαίνοντας με λεωφορείο από το Μανχάταν. Η διαδικασία δεν ήταν καθόλου εύκολη, οι ουρές για τα λεωφορεία μεγάλες και ο χώρος αναμονής ακατάλληλος για ένς βρέφος.

Τα μεγάλα outlet προσφέρουν σημαντικά καλύτερες τιμές σε σχέση με τη Νέα Υόρκη, κάτι που εξηγεί γιατί τα επισκέπτονται καθημερινά τόσο τουρίστες όσο και κάτοικοι. Προσωπικά δεν είμαι λάτρης του shopping και δε βρήκα κάτι που δεν έχω και στη χώρα μου.

Η καρδιά της πόλης είναι το Las Vegas Strip, μια λεωφόρος όπου βρίσκονται τα πιο διάσημα καζίνο και ξενοδοχεία του κόσμου. Το καθένα από αυτά είναι μια μικρογραφία φανταστικών πόλεων και θεμάτων. Το Bellagio με τα περίφημα σιντριβάνια, το Caesars Palace που παραπέμπει στην αρχαία Ρώμη, το MGM Grand με την τεράστια κλίμακα και την αίσθηση ενός ολόκληρου συγκροτήματος ψυχαγωγίας, και το Wynn Las Vegas που εκπροσωπεί μια πιο σύγχρονη και πολυτελή εκδοχή του τζόγου και της φιλοξενίας. το Luxor Hotel & Casino είναι χτισμένο σε μορφή τεράστιας μαύρης πυραμίδας, εμπνευσμένης από την αρχαία Αίγυπτο. Από τη στιγμή που μπαίνεις μέσα, δεν βρίσκεσαι απλώς σε ξενοδοχείο, αλλά σε μια σκηνογραφημένη “Αίγυπτο”, με εσωτερικούς χώρους που προσπαθούν να θυμίσουν ναούς, αγάλματα και μυστικιστική ατμόσφαιρα, ενώ το ίδιο το κτίριο εκπέμπει ένα έντονο φως από την κορυφή του τη νύχτα.

Λίγο πιο πέρα, το Excalibur Hotel & Casino μεταφέρει την εμπειρία σε έναν μεσαιωνικό κόσμο τύπου κάστρου. Με πύργους, επάλξεις και πολύχρωμη “παραμυθένια” αισθητική, προσπαθεί να θυμίσει κάτι ανάμεσα σε κάστρο και φανταστική μεσαιωνική πόλη. Το θέμα εδώ δεν είναι η ιστορική ακρίβεια, αλλά η αίσθηση ότι μπαίνεις σε ένα παιχνίδι ή σε ένα παραμύθι, κάτι που ταιριάζει απόλυτα στη λογική του Vegas.

Άλλα ξενοδοχεία συνεχίζουν αυτή τη λογική σε ακόμα πιο ακραίο επίπεδο. Το Paris Las Vegas έχει έναν Πύργο του Άιφελ μικρότερης κλίμακας και αναπαράσταση του Παρισιού, ενώ το The Venetian Resort Las Vegas αναπαράγει τη Βενετία με κανάλια και γόνδολες. Μέσα σε λίγα λεπτά μπορείς να “ταξιδέψεις” σε μια kitsch εκδοχή, από την Αίγυπτο στη Γαλλία και μετά στην Ιταλία.

Μέσα σε αυτά τα καζίνο, τα φώτα  δεν σβήνουν ποτέ, ήχοι από κουλοχέρηδες δημιουργούν ένα  ρυθμικό υπόβαθρο, τεράστιες αίθουσες χωρίς ρολόγια και χωρίς παράθυρα, ώστε να χάνεται η αίσθηση του χρόνου. Το καζίνο στο Λας Βέγκας είναι μια σκηνοθετημένη πραγματικότητα όπου όλα έχουν σχεδιαστεί για να σε κρατούν μέσα όσο το δυνατόν περισσότερο.

Πέρα από τα καζίνο, η πόλη έχει εξελιχθεί σε ένα παγκόσμιο κέντρο ψυχαγωγίας με shows, συναυλίες και immersive εμπειρίες. Σε αυτή τη νέα εποχή ανήκει και το Sphere Las Vegas, που ανεβάζει την έννοια της παράστασης σε άλλο επίπεδο, μετατρέποντας την εικόνα και τον ήχο σε περιβάλλον που σε περικλείει ολοκληρωτικά. Πρόκειται για μια από τις πιο σύγχρονες αρχιτεκτονικές κατασκευές στον κόσμο, ένας τεράστιος φωτεινός θόλος που αλλάζει πρόσωπο ανάλογα με το περιεχόμενο που προβάλλεται. Η επίσκεψή μας εκεί για την προβολή του Wizard of Oz έδωσε μια σχεδόν σουρεαλιστική διάσταση στην εμπειρία, καθώς η κλασική ταινία μετατράπηκε σε ένα καθηλωτικό οπτικοακουστικό θέαμα που δεν περιοριζόταν σε οθόνη, αλλά σε ολόκληρο τον χώρο γύρω σου. Η αίσθηση ήταν ότι δεν παρακολουθείς απλώς την ιστορία, αλλά ότι βρίσκεσαι μέσα της, σε ένα περιβάλλον όπου η τεχνολογία και η κινηματογραφική φαντασία συγχωνεύονται πλήρως. Η μικρή Α δε μας συνόδευσε στην παράσταση, την αφήσαμε στα χέρια κουβερνάντας που βρήκαμε από έμπιστη πλατφόρμα.

Το Βέγκας είναι μια πόλη αμφιβόλου αισθητικής, όμως προσωπικά μου άρεσε και με εντυπωσίασε, κυρίως γιατί έχει ζωή όλο το 24ωρο και πλήθη νέων ανθρώπων διασκεδάζουν με τις αμέτρητες επιλογές παραστάσεων.

Επιλέξαμε τη βόρεια διαδρομή από το Λας Βέγκας προς την πόλη Page, η οποία περνά για αρκετά χιλιόμετρα μέσα από την πολιτεία της Γιούτα πριν καταλήξει στην Αριζόνα. Στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολύ συνηθισμένο, μέσα σε μία μόνο ημέρα οδήγησης, να διασχίζει κανείς διαφορετικές πολιτείες και να αλλάζει ακόμη και ζώνη ώρας. Αφήνοντας τη Νεβάδα περάσαμε στην περιοχή της Γιούτα, όπου το ρολόι είναι μία ώρα μπροστά, ενώ λίγο αργότερα, μπαίνοντας στην Αριζόνα, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο μπερδεμένα. Η Αριζόνα, με εξαίρεση το μεγαλύτερο μέρος του έθνους των Navajo, δεν εφαρμόζει τη θερινή ώρα, με αποτέλεσμα, ανάλογα με την εποχή του χρόνου και τη διαδρομή, τα ρολόγια να αλλάζουν ξανά. Καθώς ο ταξιδώτης δε γνωρίζει πότε βρίσκεται σε περιοχή Navajo μπορεί εύκολα να δημιουργηθεί σύγχυση.

Λίγο πριν φτάσουμε στο Page, κάναμε μια στάση στο Glen Canyon Dam, ένα από τα μεγαλύτερα φράγματα των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1960 πάνω στον ποταμό Colorado και δημιούργησε τη Lake Powell, μία από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες της χώρας. Το φράγμα έχει ύψος περίπου 216 μέτρα και εκτός από την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, παίζει σημαντικό ρόλο στη διαχείριση των υδάτων του ποταμού Colorado για αρκετές πολιτείες της αμερικανικής Δύσης. Η θέα από τη γέφυρα Glen Canyon Bridge, λίγο δίπλα στο φράγμα, είναι εντυπωσιακή, καθώς αποκαλύπτει το βαθύ φαράγγι του Colorado και τα κατακόκκινα βράχια που χαρακτηρίζουν την περιοχή.

Μετά από περίπου τέσσερις με πέντε ώρες οδήγησης, μαζί με τις απαραίτητες στάσεις και ένα γεύμα σε ένα κλασικό αμερικανικό diner, φτάνουμε στο Page, μια μικρή πόλη αλλά σε καίρια θέση για την εξερεύνηση των φυσικών αξιοθέατων της περιοχής. Διανυκτερεύουμε σε ένα τυπικό αμερικανικό motel, χωρίς πολλές ανέσεις αλλά καθαρό και άνετο, ιδανικό για ταξιδιώτες που πραγματοποιούν road trip. Το βράδυ επιλέγουμε ένα εστιατόριο Tex-Mex, δοκιμάζοντας χαρακτηριστικές γεύσεις της νοτιοδυτικής Αμερικής, όπως tacos, burritos και fajitas, προτού ξεκινήσουμε την επόμενη ημέρα για το Lower Antelope Canyon και το Horseshoe Bend.

Antelope Canyon

Tο Antelope Canyon, χωρίζεται σε διαφορετικά τμήματα, όμως τα επισκέψιμα είναι κυρίως τρία:

To Upper Antelope Canyon είναι το πιο διάσημο και πολυφωτογραφημένο. Η διαδρομή είναι επίπεδη και εύκολη, χωρίς σκάλες, γι’ αυτό προτιμάται από τις περισσότερες οργανωμένες εκδρομές. Είναι επίσης το σημείο όπου, συγκεκριμένες ώρες του χρόνου, εμφανίζονται οι διάσημες κάθετες δέσμες φωτός 

Το Lower Antelope Canyon περιέχει διαδρομή είναι πιο απαιτητική, με μεταλλικές σκάλες, στενά περάσματα και συνεχείς αλλαγές υψομέτρου, αλλά πολλοί φωτογράφοι το θεωρούν εξίσου ή και περισσότερο εντυπωσιακό λόγω των έντονων κυματιστών σχηματισμών των βράχων.

Το Antelope Canyon X είναι λιγότερο γνωστό και δέχεται σημαντικά λιγότερους επισκέπτες. Προσφέρει παρόμοια γεωλογικά χαρακτηριστικά, ίσως λιγότερο εντυπωσιακά αλλά πιο ήρεμη εμπειρία.

Αποφάσισα να επισκεφτούμε το Lower Antelope Canyon και είχα φροντίσει να κλείσουμε εισιτήρια κάποιες εβδομάδες νωρίτερα, καθώς η επισκεψιμότητα είναι πολύ μεγάλη και οι διαθέσιμες θέσεις εξαντλούνται γρήγορα. Βρήκα εισιτήρια μεταμεσημβρινή, ελπίζοντας οι ακτίνες του ήλιου να εισχωρούν αρκετά βαθειά  στο φαράγγι και να αναδεικνύουν τους χαρακτηριστικούς πορτοκαλί και κόκκινους χρωματισμούς των βράχων.

Το Lower Antelope Canyon είναι λιγότερο δημοφιλές από το Upper Antelope Canyon, ωστόσο έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα για οικογένειες, καθώς επιτρέπεται η είσοδος βρεφών, κάτι που δεν ισχύει για το Upper. Παρόλα αυτά, η επίσκεψη απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, καθώς δεν επιτρέπονται καρότσια και η διαδρομή, διάρκειας περίπου μίας ώρας, περιλαμβάνει αρκετές απότομες μεταλλικές σκάλες, στενά περάσματα και σημεία όπου οι επισκέπτες περνούν ξυστά από τα βράχια.

Ομολογώ ότι πριν την επίσκεψη είχα αρκετό άγχος για το πώς θα τα καταφέρναμε με τη μικρή Α. Τελικά, φορώντας την στον μάρσιπο, η εμπειρία αποδείχθηκε πολύ πιο άνετη απ’ όσο περίμενα. Οι σκάλες και τα στενά περάσματα δεν δημιούργησαν ιδιαίτερο πρόβλημα και η μικρή παρέμεινε ήρεμη σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Η μόνη μικρή… περιπέτεια ήταν ότι κατά διαστήματα έπεφταν από ψηλά λίγα χαλικάκια, με αποτέλεσμα να προσγειώνονται στα κεφάλια μας, χωρίς βέβαια να δημιουργούν κάποιο πραγματικό κίνδυνο.

Η ξενάγηση πραγματοποιείται αποκλειστικά από μέλη του Έθνους των Navajo, καθώς το φαράγγι βρίσκεται μέσα στη γη τους. Οι οδηγοί δεν περιορίζονται μόνο στη συνοδεία των επισκεπτών, αλλά μοιράζονται πληροφορίες για τη γεωλογία, την ιστορία και τον πολιτισμό των Navajo, ενώ παράλληλα υποδεικνύουν τα καλύτερα σημεία για φωτογράφιση, δείχνοντας πώς οι σχηματισμοί των βράχων μπορούν να θυμίζουν πρόσωπα, ζώα ή άλλα σχήματα. 

Horseshoe Bend

Λίγο πιο πέρα βρίσκεται το Horseshoe Bend, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του Grand Canyon και του ποταμού Colorado, όπου το νερό σχηματίζει ένα τέλιο πέταλο γύρω από έναν τεράστιο βραχώδη σχηματισμό. Η εικόνα από το χείλος του γκρεμού είναι εντυπωσιακή όχι μόνο λόγω του τοπίου, αλλά και λόγω της αίσθησης κλίμακας, με το βάθος του φαραγγιού σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι πόσο τεράστιες είναι οι φυσικές δυνάμεις που διαμόρφωσαν την περιοχή. Η προεσέγγιση απαιτεί πεζοπορία 20′ περίπου, σε μονοπάτι με χαλίκια σχετικά βατό για το παιδικό καρότσι.

Χωρίς συγκακριμένο πλάνο δοανυκτέρευσης και με το 4 μηνών βρέφος μαζί μας, έχουμε αποφασίσει να εξερευνήσουμε την έρημο της Arizona, μέχρι το σημείο που επιτρέπουν οι αντοχές οι δικές μας και του παιδιού. Η διαδρομή προς το Monument Valley εξελίσσεται μέσα από ένα τοπίο που γίνεται σταδιακά όλο και πιο άδειο και επιβλητικό, με τον δρόμο να απλώνεται ανάμεσα σε τεράστιες εκτάσεις ερήμου και τον ορίζοντα να ανοίγει ανεμπόδιστος. 

Στη διαδρομή κάνουμε στάση στην Kayenta, μια πολύ μικρή πόλη με ξύλινα μακρόστενα σπίτια που λειτουργεί ως βασικός κόμβος της περιοχής και βρίσκεται μέσα στη γη του Έθνους των Navajo. Εκεί προετοιμάζεται μια τοπική γιορτή των Navajo, την οποία θα παρακολουθήσουμε επιστρέφοντας και η οποία θα δώσει μια ανθρώπινη διάσταση στο ταξίδι, πέρα από τα φυσικά τοπία. Η εκδήλωση έχει πολιτισμικό χαρακτήρα, και η Κωνσταντίνα θα συμμετέχει σε παιχνίδι με μουσικές καρέκλες και θα το κερδίσει!

Monument Valley

Το Monument Valley, είναι ίσως το πιο “κινηματογραφικό” τοπίο της Αμερικής, με τους χαρακτηριστικούς κόκκινους βραχώδεις σχηματισμούς να υψώνονται μέσα στην έρημο σαν φυσικοί πύργοι. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει χρησιμοποιηθεί σε αμέτρητες ταινίες, αφού η εικόνα μοιάζει σαν τεχνητό σκηνικό, παρότι είναι απόλυτα φυσική. Η περιοχή βρίσκεται μέσα στη γη των Navajo και μετά το σημείο θέασης και πληρωμής του εισιτηρίου, μπορεί κανείς να εισέλθει μέσα στην περιοχή των “πύργων” μέσω χωμάτινου δρόμου. Στη διαδρομή αυτή δοκιμάσαμε τις αντοχές του μωρού, αλλά και την τύχη τη δική μας και του οχήματος, καθώς σε κάποια σημεία στο δρόμο είχαν δημιουργηθεί λίμνες από λάσπη. Απόφασίζουμε να μη συνεχίσουμε ανατολικότερα, μιας και δεν υπάρχουν κοντινα σημεια διανυκτέρευσης. Όμως και η διαδρομή προς τα πίσω είναι αρκετά χρονοβόρα μαζί με τις διάφορες στάσεις. To φιλόδοξο πλάνο να φτάσουμε μέχρι το Flagstaff κρίνεται ανέφικτο. Ευτυχώς αναζητάμε κατάλυμα πριν απομακρυνθόυμε από την πόλη Tuba και ενώ το μωρό έχει ξεπεράσει τα όριά του και κλαίει με λυγμούς. Βρίσκουμε μόνο ένα ξενοδοχείο και η τιμή του δωματίου είναι αρκετά υψηλή. Για καλή μας τύχη, η υπάλληλος αφήνει το πόστο της και βγαίνει έξω γιια να μας προλάβει πριν φύγουμε και να μας υποδείξει ένα κοντινό motel. Είναι το χειρότερο κατάλυμα του ταξιδιού, όμως είναι ικανοποιητικό για λίγες ωρες ξεκούρασης και για τους τρεις μας.

Route 66

Αναχωρώντας από την Tuba City, ο νότιος δρόμος προς το Λας Βέγκας περνά μέσα από εκτεταμένες περιοχές με δάση από κωνοφόρα, δημιουργώντας μια εντελώς διαφορετική εικόνα από τα κόκκινα, άνυδρα τοπία της ερήμου που κυριαρχούσαν τις προηγούμενες ημέρες. Η αίσθηση είναι ότι το τοπίο “μαλακώνει”, καθώς η έρημος δίνει σταδιακά τη θέση της σε πιο πράσινες και ήσυχες εκτάσεις της βόρειας Αριζόνα.

Ψάχνω τη διαδρομή της Route 66, γνωρίζοντας ότι ο ιστορικός αυτός δρόμος διασχίζει την πολιτεία, όμως στην πράξη μεγάλο μέρος του έχει πλέον αντικατασταθεί από σύγχρονους αυτοκινητοδρόμους. Έτσι, αποφασίζουμε να βγούμε για λίγο από την κύρια διαδρομή και να ακολουθήσουμε έναν παράδρομο, με στόχο να ανακαλύψουμε ένα αυθεντικό κομμάτι της θρυλικής και πολυτραγουδισμένης διαδρομής.

Η επιλογή αυτή μας οδηγεί πράγματι σε ένα τμήμα του δρόμου αυτού που σώζετασι αυτούσιος και ανακαλύπτουμε τυχαία τη μικρή πόλη Seligman, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία που έχουν διατηρήσει το πνεύμα της παλιάς Route 66. Εκεί βρίσκουμε παραδοσιακά μικρά μαγαζιά με σουβενίρ, neon επιγραφές και εστιατόρια που θυμίζουν την εποχή που ο δρόμος αυτός αποτελούσε τον βασικό άξονα ταξιδιών στην Αμερική. Σταματάμε για φαγητό σε ένα από τα τοπικά diners, απολαμβάνοντας ένα χορτατικό γεύμα μέσα σε ένα περιβάλλον που μοιάζει να έχει μείνει σχεδόν ανέγγιχτο από τον χρόνο, κρατώντας ζωντανή την εικόνα της κλασικής αμερικανικής road trip κουλτούρας. Oι θαμμώνες, με καπέλα cowboy και μακριές γενειάδες, μοίαζουν με πρωταγωνιστές κάποιας ταινίας.

Hoover Dam

Πριν την επιστροφή στο Λας Βέγκας κάνουμε στάση στο περίφημο φράγμα Hoover Dam, ένα από τα πιο εντυπωσιακά τεχνικά έργα στις Ηνωμένες Πολιτείες και από τα πιο εντυπωσιακά δείγματα μηχανικής του 20ού αιώνα. Κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1930 μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και αποτελεί ακόμη και σήμερα βασικό κόμβο για την υδροδότηση και την ηλεκτροδότηση μεγάλου μέρους της νοτιοδυτικής Αμερικής. Λίγο πριν το σημείο στάθμευσης στο Hoover Dam, όλα τα οχήματα περνούν από έναν τυπικό έλεγχο ασφαλείας, όπου γίνεται σύντομη επιθεώρηση από τις αρχές. Τη στιγμή εκείνη το μωρό ήταν ανήσυχο και η Κωνσταντίνα το είχε πάρει αγκαλιά για να το ηρεμήσει, έχοντάς το βγάλει προσωρινά από το βρεφικό κάθισμα. Η κατάσταση προκάλεσε μια στιγμιαία ένταση στον έλεγχο και μας ζητήθηκε να μετακινηθούμε στην άκρη για περαιτέρω διευκρίνιση. Αντιδράσαμε άμεσα, εξηγώντας την κατάσταση και επαναφέροντας γρήγορα την κανονική ροή της διαδικασίας, οπότε και συνεχίσαμε χωρίς καθυστέρηση.

Μετά από μικρή διαδρομή, φτάνουμε στην πεζογέφυρα του φράγματος, που εφάπτεται στον αυτοκινητόδρομο τον οποίο είχαμε διασχίσει πριν λίγο. Αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι μόνο το μέγεθός του, αλλά η θέση του μέσα στο άγριο φαράγγι του ποταμού Colorado. Περπατώντας πάνω στη γέφυρα, συνειδητοποιείς  την τεράστια σημασία του έργου για ολόκληρη την ανάπτυξη της περιοχής. Χωρίς αυτό, πόλεις όπως το Λας Βέγκας δεν θα είχαν τη δυνατότητα να εξελιχθούν στη μορφή που έχουν σήμερα. Είναι ένα σημείο όπου η ανθρώπινη τεχνολογία και η φύση συναντιούνται με τρόπο επιβλητικό. Είναι μια τελευταία εικόνα πριν επιστρέψουμε ξανά στον αστικό κόσμο του Vegas.