ναμίμπια

ναμίμπια

Φωτογραφίες

Ναμίμπια


🇳🇦

Η Ναμίμπια είναι μια χώρα στη Νoτιοδυτική Αφρική που βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Συνορεύει με τη Ζάμπια, την Αγκόλα, τη Μποτσουάνα, τη Νότια Αφρική, ενώ μοιράζεται ένα τετραεθνές σύνορο (ουσιαστικά απέχει 200 μέτρα) και με τη Ζιμπάμπουε. Η Ναμίμπια κέρδισε την ανεξαρτησία της από τη Νότια Αφρική το 1990, μετά από έναν Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. 

Η Ναμίμπια είναι η πιο ξηρή χώρα στην υποσαχάρια Αφρική και μια από τις λιγότερο πυκνοκατοικημένες χώρες στον κόσμο, με πληθυσμό 2,5 εκατομμύρια κατοίκους. Το υπέδαφός της είναι πλούσιο σε κοιτάσματα, που περιλαμβάνουν διαμάντια, ουράνιο, χρυσό, ασήμι και άλλα μέταλλα.

Το 1884, η Γερμανική Αυτοκρατορία κυριάρχησε στο μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας και από το 1904 ως το 1908 διέπραξε μια στυγνή γενοκτονία κατά των τοπικών φυλών Herero και Nama. Το 1920, μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Κοινωνία των Εθνών ανέθεσε τη διοίκηση της αποικίας στη Νότια Αφρική. Η Νότια Αφρική επέβαλε τους νόμους της, συμπεριλαμβανομένων των φυλετικών διαχωρισμών και του απαρτχάιντ. Στα τέλη του 20ου αιώνα, Αφρικανοί ακτιβιστές οργάνωσαν εξεγέρσεις και αιτήματα για ανεξαρτησία, την οποία τελικά κέρδισαν μετά από συνεχείς ανταρτοπόλεμους. Μετά την ανεξαρτησία, η Ναμίμπια έληξε την κυριαρχία του απαρτχάιντ της λευκής μειονότητας και καθιέρωσε κοινοβουλευτική δημοκρατία.


Άνθρωποι

Η πλειονότητα του πληθυσμού της Ναμίμπια είναι καταγωγής Bantu. Άλλες εθνοτικές ομάδες είναι οι Herero και Himba, που μιλούν παρόμοια γλώσσα, καθώς και οι Damara και Nama.

Οι λευκοί είναι κυρίως γερμανικής, βρετανικής και πορτογαλικής καταγωγής και αποτελούν μόλις το 7,0% του πληθυσμού. Αν και το ποσοστό του πληθυσμού τους μειώθηκε μετά την ανεξαρτησία, εξακολουθούν να αποτελούν τον δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμό ευρωπαίων στην Υποσαχάρια Αφρική. Οι περισσότεροι λευκοί κατάγονται από τους Γερμανούς αποίκους της Ναμίμπια και διατηρούν γερμανικά πολιτιστικά χαρακτηριστικά.

Τα αγγλικά είναι η επίσημη γλώσσα στη Ναμίμπια, αλλά μόνο το 3% τα μιλάει ως μητρική γλώσσα. Τα Oshiwambo είναι η πιο κοινή γλώσσα που ομιλείται και τα Αφρικάανς είναι ευρέως κατανοητή γλώσσα.

Δυστυχώς στη χώρα αυτή, όπως και στις γειτονικές το ποσοστό μόλυνσης από τον ιό HIV αγγίζει το 25%. Φανταστείτε ο ένας στους 4 ανθρώπους γύρω σας να είναι φορέας!

Η Ναμίμπια έχει σχετικά υψηλό ποσοστό εγκληματικότητας. Αν και η επικινδυνότητα δε συγκρίνεται με της γειτονικής Νοτίου Αφρικής, οι ένοπλες ληστείες δεν είναι σπάνιο φαινόμενο και συνίσταται προσοχή τα βράδια και σε απομονωμένα σημεία στις παρυφές των πόλεων. 

Προσωπικά συνάντησα μόνο χαμογελαστούς, καλόκαρδους ανθρώπους παντού, στις πόλεις, στα χωριά των φυλών, στα γκέτο των παραγκουπόλεων (townships) και θα μπορούσα να κατατάξω τους Ναμιμπιανούς ψηλά στη λίστα των πιο φιλικών Αφρικανών.


Τόποι

Η Ναμίμπια βρίσκεται ανάμεσα στις ερήμους Ναμίμπ και Καλαχάρι, και έχει τις λιγότερες βροχοπτώσεις από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην υποσαχάρια Αφρική. Η έρημος Ναμίμπ είναι μια από τις παλαιότερες ερήμους στον κόσμο και οι αμμόλοφοι που δημιουργούνται από τους ισχυρούς χερσαίους ανέμους, είναι οι υψηλότεροι στον κόσμο. Λόγω της θέσης της ακτογραμμής, στο σημείο όπου το κρύο νερό του Ατλαντικού φτάνει στο ζεστό κλίμα της Αφρικής, συχνά σχηματίζεται εξαιρετικά πυκνή ομίχλη κατά μήκος της ακτής. Εδώ βρίσκεται και η περίφημη Ακτή των Σκελετών που πήρε το όνομα της από τα οστά φάλαινας και φώκιας που ήταν διάσπαρτα από τη βιομηχανία φαλαινοθηρών. Στη σύγχρονη εποχή η ακτή φιλοξενεί τους σκελετούς ναυαγίων που εξώκειλαν σε αβαθή νερά και υφάλους. Περισσότερα από χίλια πλοία διαφόρων μεγεθών κατακλύζουν την ακτή.

Το Bushveld βρίσκεται στη βορειοανατολική Ναμίμπια κατά μήκος των συνόρων με την Αγκόλα και της λωρίδας Caprivi. Η περιοχή δέχεται περισσότερες βροχοπτώσεις από την υπόλοιπη χώρα, όμως τα αμμώδη εδάφη δεν έχουν την ικανότητα να συγκρατούν νερό και να υποστηρίζουν τη γεωργία.

Η έρημος Καλαχάρι, που εκτείνεται και στη Νότια Αφρική και Μποτσουάνα, είναι από τις πιο γνωστές γεωγραφικές περιοχές της Ναμίμπια. Η Καλαχάρι είναι γνωστή ως έρημος, έχει όμως ποικιλία περιβαλλοντικών χαρακτηριστικών, και περιλαμβάνει ακόμα και κατάφυτες περιοχές. 

Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Windhoek και ακολουθούν το Rundu, Walvis Bay, Swakopmund, Oshakati, Otjiwarongo κ.α.


Η αρχαιότερη έρημος του κόσμου

Δεκέμβριος  2022

Η Ναμίμπια αποτελούσε εδώ και πολλά χρόνια έναν προορισμό που ονειρευόμουν. Είναι μια χώρα που διαθέτει εντυπωσιακά γεωγραφικά και εθνογραφικά χαρακτηριστικά, αλλά έχει και τουριστικές υποδομές ακόμα και για εκείνους που δεν εγκαταλείπουν τις ανέσεις τους -με αντίστοιχο οικονομικό τίμημα- γι’ αυτό και προσελκύει μεγάλη μερίδα επισκεπτών από όλο τον κόσμο, ιδιαιτέρως από τη Νότια Αφρική και τη Γερμανία. 

Ο κύριος ανασταλτικός παράγοντας του ταξιδιού, αποτελούσε πάντα η πολυπλοκότητα έκδοσης ταξιδιωτικής βίζας. Ενώ για τα περισσότερα ευρωπαϊκά διαβατήρια η βίζα εκδίδεται κατά την άφιξη, για ελληνικά απαιτείται μια κουραστική γραφειοκρατική διαδικασία με αποστολή τους στην πρεσβεία του Λονδίνου, συνοδευόμενη από έγγραφη αίτηση, φωτογραφία, αποδεικτικά αεροπορικών εισιτηρίων, ξενοδοχειακών κρατήσεων και ταξιδιωτικής ασφάλισης. Στο ταξίδι αυτό η παρέα αποτελείται από 4 συνταξιδιώτες κι έτσι το κόστος των courier και -το βασικότερο- της ενοικίασης οχήματος για την περιήγηση στη χώρα, επιμερίζεται.

Η Ναμίμπια ακολουθεί πολιτισμικά, κοινωνικά και διοικητικά τα πρότυπα της Νοτίου Αφρικής. H μετακίνηση μεταξύ των λίγων πόλεων είναι εφικτή με δημόσια μέσα μεταφοράς, όμως για να φτάσει κανείς στα Εθνικά πάρκα και άλλα απομακρυσμένα σημεία ενδιαφέροντος, είναι απαραίτητη η ενοικίαση οχήματος. Το ωτοστόπ απαγορεύεται.

Στη Ναμίμπια υπάρχουν αρκετές εταιρείες ενοικιάσεως αυτοκινήτων που προσφέρουν οχήματα 4Χ4 με εξοπλισμό camping. Μιας και η χώρα  είναι αραιοκατοικημένη, οι αποστάσεις μεγάλες και τα καταλύματα σπάνια και υπερβολικά ακριβά, η επιλογή της κατασκήνωσης προσφέρει όχι μόνο μια πρακτική λύση αλλά και την απόλυτη επαφή με το περιβάλλον, συνθέτοντας μια αλησμόνητη ταξιδιωτική εμπειρία. Η αρχική μας σκέψη ήταν να διανυκτερεύουμε έστω και παρανόμως ελεύθερα στη φύση (όπως στην Ισλανδία), όμως διασταυρωμένες πληροφορίες από ντόπιους μας ενημέρωσαν ότι αυτό είναι επικίνδυνο, ειδικά κοντά σε πόλεις αλλά ακόμα και σε πιο ερημικές τοποθεσίες. Υπάρχει σημαντικό ποσοστό φτώχειας στη χώρα, με αποτέλεσμα οι επιθέσεις ή και οι ευκαιριακές κλοπές να είναι συχνές, γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να αναζητάμε ελεγχόμενα campings.

Το οδικό δίκτυο στη χώρα είναι στην πλειονότητα μη ασφαλτοστρωμένο, το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας δεν έχει κάλυψη στο μεγαλύτερο μέρος της που είναι ακατοίκητο και η αξιοπιστία του οχήματος είναι ζωτικής σημασίας.

Μετά από εκτενή αναζήτηση εταιρειών επιλέξαμε τη φτηνότερη που ήταν η Camel car hire, και από την οποία μείναμε σχετικά ικανοποιημένοι. Το όχημα είναι ένα pickup truck, Toyota HiLux 4X4,  2.4λ, δικάμπινο και διαθέτει εξοπλισμό camping για 4 άτομα/2 σκηνές οροφής και μεικτή ασφάλιση μηδενικής ευθύνης. 

Το συμβόλαιο, όπως και των υπολοίπων εταιρειών έχει κάποιους περιορισμούς. Απαγορεύει την οδήγηση μετά τις 8μμ, την παραβίαση του ορίου ταχύτητας, την κυκλοφορία σε συγκεκριμένα τμήματα του οδικού δικτύου, οδήγηση σε αμμόλοφους, παραλίες και ποτάμια. Η ασφαλιστική κάλυψη δεν ισχύει στις περιπτώσεις αυτές, παρ’ όλα αυτά δε θα τηρηθούν οι όροι από την πλευρά μας. Επίσης όλα τα οχήματα είναι εξοπλισμένα με σύστημα δορυφορικού εντοπισμού και εκπέμπουν ηχητικό σήμα στον οδηγό όταν ξεπερνά το όριο ταχύτητας του εκάστοτε δρόμου. Το σήμα θα το ακούμε αρκετά συχνά.


Το 10ήμερο road trip ξεκινά.

5200 χιλιόμετρα περιμένουν να διανυθούν από τους 4 συνοδοιπόρους.

O υπάλληλος της ιδιοκτήτριας μας επιδεικνύει τον τρόπο ανοίγματος των δύο σκηνών που είναι προσαρμοσμένες στην οροφή του αυτοκινήτου, το κιβώτιο με τα μαγειρικά σκεύη και τα εργαλεία αλλαγής ελαστικών. Περιττό να αναφέρω ότι ο υπάλληλος είναι μαύρος, όπως συνήθως είναι το εργατικό δυναμικό στις χώρες αυτές, ενώ η ιδιοκτήτρια και ο σύζυγος της, τον οποίο θα γνωρίσουμε κατά την παράδοση του οχήματος, είναι λευκοί. 

Πριν φύγουμε από την πρωτεύουσα Windhoek, προμηθευόμαστε τα απαραίτητα τρόφιμα και νερό για τις πρώτες μέρες. Σε μια μικρή κωμόπολη κάνουμε μια στάση για γνωριμία με τους κατοίκους και για να προμηθευτούμε κάτι απαραίτητο που παραλείψαμε, ένα μπουκάλι ουίσκι. Κάποια παιδιά πλησιάζουν ζητιανεύοντας με εύθυμη διάθεση, μάλλον από συνήθεια παρά από ανάγκη. Ανταποδίδουμε τα χαμόγελα δωρίζοντας μερικές σοκολατένιες μπάρες. Η διαδρομή προς το νότο είναι μάλλον μονότονη, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όμως τα δειλινά της Αφρικής, αυτά τα μοναδικά χρώματα του ουρανού που όμοιά τους δε συναντάς αλλού, κάνουν τη μονότονη σαβάνα ειδυλλιακή. Σύντομα εγκαταλείπουμε τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο και χρειάζεται να οδηγήσουμε αρκετή ώρα αφότου πέσει το σκοτάδι, έχοντας εφισταμένη την προσοχή, μιας και μπορεί ανά πάσα στιγμή να πεταχτεί κάποιο άγριο ή ήμερο ζώο. Τα πρώτα που συναντάμε είναι τα μικροσκοπικά ελάφια που ονομάζονται dik-dik και ευτυχώς δεν καταλήγουν στις ρόδες μας.


Έρημος Namib


Sesriem

Αντιστεκόμενοι στην κούραση του ταξιδιού από την Ελλάδα μέχρι τη Ναμίμπια και της διαδρομής των 300 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα, οδηγούμε όσο το δυνατόν περισσότερο ώστε να είμαστε κοντά στον προορισμό της επόμενης μέρας. Μέσα στην ερημιά και το άγριο σκοτάδι, αντικρίζουμε κάποια στιγμή στον ορίζοντα λίγα φώτα πολιτισμού. Το Sesriem δεν αποτελεί καν οικισμό, μόνο 1-2 campings υπάρχουν τριγύρω, σε αρκετή απόσταση μεταξύ τους και εδώ βρίσκεται η πύλη του εθνικού πάρκου Sossusvlei. Ο φύλακας, που μάλλον εκπλήσσεται από την εμφάνιση ανθρώπων αυτή την ώρα, μας δίνει κάποιες οδηγίες για να βρούμε ένα κοντινό camping. Μέσα στο σκοτάδι ακολουθούμε το συρματόπλεγμα μιας περίφραξης, όμως δε βρίσκουμε κάποια πύλη πάρα μόνο το μοναδικό βενζινάδικο της περιοχής. Διασχίζοντάς το βλέπουμε κάποια οχήματα κατασκηνωτών στο βάθος. Τους προσεγγίζουμε, μιας και δεν υπάρχει κανείς άλλος για να μας υποδείξει το σημείο που μπορούμε να κατασκηνώσουμε. Η παρέα των κατασκηνωτών με τα υπερεξοπλισμένα οχήματα έχουν καταλάβει την κυκλική έκταση που τους αντιστοιχεί, έχουν πιει αρκετά και διασκεδάζουν γύρω από το barbecue. Κάπως αφιλόξενα μας λένε με νοτιοαφρικάνικη προφορά να πάμε παρακάτω. Και το επόμενο κυκλικό άνοιγμα είναι κατειλημμένο, όμως στο τέλος ανακαλύπτουμε μια έκταση που την οικειοποιούμαστε. Το σημείο παρέχει μόνο μια βρύση και μια λάμπα, ενώ τις τουαλέτες ή άλλες εγκαταστάσεις δεν καταφέρνουμε να τις εντοπίσουμε παρά μόνο το επόμενο πρωί. Μια δυσάρεστη διαπίστωση είναι ότι το κάλυμμα της καρότσας του αυτοκινήτου δεν ασφαλίζει αεροστεγώς, με αποτέλεσμα όλα μας τα τρόφιμα και οι αποσκευές να έχουν καλυφθεί από ένα παχύ στρώμα σκόνης. Αυτό το πρόβλημα θα μας ακολουθεί όλες τις μέρες κάνοντας δύσκολη τη διαβίωσή μας. Το μαγείρεμα στις συνθήκες αυτές δεν είναι ευκολο, όμως χάρη στη συνταξιδιώτισσά μας που εκτελεί χρέη chef, απολαμβάνουμε γευστικότατο δείπνο. 

Ο γαλαξίας απλώνει το διαμαντένιο πέπλο του στον έναστρο ουράνιο θόλο πάνω από την έρημο Namib κι ο σταυρός του Νότου που μνημονεύει ο ποιητής, ορίζει το σημείο της μικροσκοπικής μας παρουσίας στη γη αυτή, στο σύμπαν. Μερικά ποτήρια ρούμι από το μπουκάλι που “πήραμε” από το lounge της Αθήνας και μερικά ακόμα από το ουίσκι που αγοράσαμε, με στέλνουν σε συνδιαλλαγή με αυτό το σύμπαν.

Namib desert camping


Sossusvlei

Η κούραση της προηγούμενης μέρας και το ξελόγιασμα των άστρων της νύχτας δεν επέτρεψε πολύ πρωινό εγερτήριο. Το καλό είναι ότι όπως μπήκαμε, έτσι και φεύγουμε από το κάμπινγκ χωρίς να εμφανιστεί κάποιος για να ζητήσει χρήματα. Ανεφοδιαζόμαστε με καύσιμα στο βενζινάδικο, το αυτοκίνητο έχει υψηλή κατανάλωση και το diesel κοστίζει περίπου €1,40/lt.

Το Sossusvlei είναι μια έκταση μήκους πάνω από 300 και πλάτους 140 χιλιόμετρων που αποτελείται από ατελείωτους αμμόλοφους. Σε ελεύθερη μετάφραση από τη γλώσσα των Nama σημαίνει “μέρος όπου δεν υπάρχει τίποτα”. Οι ψηλότεροι αμμόλοφοι στον κόσμο, με ύψος μέχρι και 400 μέτρα συνθέτουν ένα επιβλητικό και απόκοσμο τοπίο. Το Sossusvlei σχηματίστηκε περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια πριν και αυτό το μοναδικό τοπίο από αμμόλοφους, αργιλώδη εδάφη και λίγα δέντρα δημιουργήθηκε στην έρημο αυτή. Παρά τις σκληρές συνθήκες της ερήμου στην περιοχή, συναντάται μια ποικιλία φυτών και ζώων που έχουν προσαρμοστεί για να επιβιώνουν.

Sossusvlei

Μετά την είσοδο του εθνικού πάρκου υπάρχει ασφαλτοστρωμένος δρόμος 96 χιλιόμετρων που διασχίζει την περιοχή με τους αναρίθμητους αμμόλοφους. Κάποιες μοναχικές ζωικές οντότητες ξεχωρίζουν σε αυτό το αφιλόξενο τοπίο. Μερικές στρουθοκάμηλοι και κάποιες αντιλόπες oryx! Ενθουσιασμένοι οδηγούμε στη χωμάτινη, εκτός δρόμου πίστα ακολουθώντας τα ζώα που τρέχουν βαριεστημένα. Στη διάρκεια του ταξιδιού θα συναντήσουμε τόσο μεγάλο αριθμό ζώων που θα πάψουν να μας κάνουν εντύπωση. Οι αμμόλοφοι έχουν αριθμητική ονομασία, σύμφωνα με τη χιλιομετρική τοποθεσία τους. Αφήνουμε το αυτοκίνητο και σκαρφαλώνουμε σε έναν από αυτούς. Μιας και έχω βρεθεί σε πολλές ερήμους, η αίσθηση μου είναι οικεία, ίσως και ελαφρώς συνηθισμένη. Όταν όμως σηκώνω τα μάτια μου από την ολόχρυση άμμο και κοιτάζω το απέραντο, ανυπέρβλητο τοπίο τριγύρω, μένω έκθαμβος από το θαύμα αυτό που δεν υπάρχει αλλού στη γη.

Περισσότερα...

Στο τέλος του ασφαλτοστρωμένου δρόμου υπάρχει χώρος στάθμευσης απ’ όπου κάποιοι συνεχίζουν με γκρουπ σε οχήματα σαφάρι. Τα τελευταία οκτώ χιλιόμετρα διαδρομής είναι βαθιά μαλακή άμμος, όμως καταφέρνουμε να οδηγήσουμε την απόσταση ζορίζοντας τις έκτος δρόμου δυνατότητες του αυτοκινήτου. Σε διάφορα σημεία κάνουμε στάσεις για να απολαύσουμε το τοπίο, κι εγώ προσπαθώ να πλησιάσω ένα ζευγάρι oryx που βέβαια δεν παραμένει στην ίδια θέση.

Ακολουθούν 6 χιλιόμετρα πεζοπορίας στη βαθιά άμμο, κάτω από την αφόρητη ζέστη που ξεπερνά τους 38 βαθμούς C και την καυτή αντανάκλαση. 

Το Deadvlei είναι μια λεκάνη από λευκή επικάθιση πηλού, Το όνομά του σημαίνει “νεκρό έλος” (από τα αγγλικά dead, και τα Αφρικάανς vlei-λίμνη) και περιβάλλεται από τους ψηλότερους αμμόλοφους στον κόσμο,

Σχηματίστηκε μετά από πλημμύρα του ποταμού Tsauchab, που επέτρεψε να αναπτυχθούν δέντρα. Όταν το κλίμα άλλαξε, η ξηρασία έπληξε την περιοχή και οι αμμόλοφοι απέκλεισαν το ποτάμι από την περιοχή, έτσι τα δέντρα πέθαναν καθώς δεν υπήρχε πλέον αρκετό νερό για να επιβιώσουν. Υπάρχουν λίγα είδη φυτών που έχουν απομείνει, προσαρμοσμένα να επιβιώνουν από την υγρασία της πρωινής άχλης και τις σπάνιες βροχοπτώσεις. Οι σκελετοί των δέντρων που πιστεύεται ότι πέθαναν πριν από 700 χρόνια, είναι τώρα μαύροι από τον καυτό ήλιο και λόγω ξηρασίας δεν αποσυντίθενται. Οι πιο μνημειώδεις εικόνες της Ναμίμπια και από τις πιο αλλόκοτες στη γη, συνθέτουν αυτό το τοπίο. Η ζεστή ώρα της ημέρας δίνει την ευκαιρία να απολαύσω την ήδη μεγάλη έκταση, σχεδόν άδεια. Ελάχιστες φιγούρες ξεχωρίζουν, χαρακτηριστική είναι μια Αμερικανίδα αφρικανικής καταγωγής που δηλώνει travel influencer και πασχίζει να φορέσει ένα βαρύ και μάλλον ζεστό φόρεμα. Ο ξεναγός της πασχίζει επίσης, προσπαθώντας να χειριστεί τη φωτογραφική μηχανή κάτω από το λιοπύρι. 

Προσαρμοζόμαστε στη ζέστη και την ξηρασία και απολαμβάνουμε την περιοχή όσο περισσότερο μπορούμε. Το δέρμα κοκκινίζει από την απότομη εναλλαγή του Ευρωπαϊκού χειμώνα στο Αφρικανικό θέρος. Βρίσκομαι για ακόμα μια φορά στο στοιχείο μου, αφομοιώνομαι με το σύμπαν της άμμου και των άψυχων δέντρων, αναβιώνω στιγμές εσωτερίκευσης, γνώριμες, όπως ένα χρόνο πριν στη Μαυριτανία. 

Ο δρόμος που μας περιμένει είναι μακρύς, με τη γνωστή αμμώδη διαδρομή, τη σύντομη ασφάλτινη και στη συνέχεια το ατελείωτο χώμα που ακολουθεί. 


Solitaire

Κάπου στην απόλυτη ερημιά, ξεπροβάλλει ένας μικρός σταθμός ανεφοδιασμού σα βγαλμένος από ταινία, με έναν μεταλλικό ανεμόμυλο άντλησης νερού, κάκτους  και μερικά σκουριασμένα αυτοκίνητα-αντίκες μισοθαμμένα μέσα στην άμμο. Παραδόξως λειτουργεί εστιατόριο και μάλιστα διαθέτει αρκετή ποικιλία φαγητών. Θα αρκεστούμε σε μπίρα και πεντανόστιμη μηλόπιτα. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω υπάρχει κέντρο προστασίας γατόπαρδου (cheetah) που το προσπερνάμε. Στη διάρκεια του ταξιδιού θα ανακαλύψουμε αρκετά παρόμοια ιδιωτικά κέντρα που δηλώνουν οργανισμοί διατήρησης του είδους, τα οποία οργανώνουν ακριβά tour σε συγκεκριμένη ώρα της ημέρας. Ευελπιστώ να δω το ζώο αυτό σε συνθήκες πλήρους ελευθερίας. 

Ο δρόμος για την ακτή του Ατλαντικού είναι μια απόλυτη ερημιά, ως επί το πλείστον χωρίς αμμόλοφους αλλά σε ένα περιβάλλον χωρίς ίχνος ζωής που θυμίζει εικόνες της NASA από τον Άρη. Παρ’ όλο που δε φύεται ούτε βλαστάρι, κάποια dik-dik τρέχουν τρομαγμένα στην άκρη του δρόμου. Παραδόξως επίσης, σε μεγάλο τμήμα της διαδρομής υπάρχει μια συρμάτινη περίφραξη και αναρωτιόμαστε για το λόγο της ύπαρξής της στην άγονη αυτή γη. Δε σχετίζεται με τη λεγόμενη “κόκκινη γραμμή” που θα συναντήσουμε βορειότερα, πιθανότατα ορίζει ιδιωτικές εκτάσεις και περιορίζει τη μετακίνηση ζώων. Φυσικά στη διάρκεια της διαδρομής δεν υπάρχει σήμα κινητής τηλεφωνίας και σπανίως περνάνε οχήματα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε περίπτωση ανάγκης.


Walvis Bay

Πλησιάζοντας τη θάλασσα και την πόλη-λιμάνι Walvis Bay, η διαδρομή αντί να γίνεται πιο φιλόξενη, αντιθέτως αποκτά ακόμα πιο άγρια μορφή. Το τοπίο περιβάλλεται από αμμόλοφους με υπόλευκη άμμο που μια αμμοθύελλα παρασύρει καλύπτοντας τμήματα του δρόμου. Στο βάθος διακρίνονται ίχνη πολιτισμού, μεγάλες εγκαταστάσεις αποθηκών και ναυτιλιακές μονάδες. Ξαφνικά στα δεξιά μας βλέπουμε μια μικρή λίμνη γεμάτη φλαμίνγκο. Αριστερά μας όμως εμφανίζεται ένας ολόκληρος υδροβιότοπος, ένα σύμπλεγμα λιμνών με δεκάδες, ίσως εκατοντάδες χιλιάδες φλαμίνγκο και άλλα είδη πουλιών. 

Μαζί με τη λιμνοθάλασσα και τις αλυκές που βρίσκονται στις νότιες παρυφές της πόλης, αποτελούν τους σημαντικότερους παράκτιους υγροτόπους της νότιας Αφρικής. Πάνω από 150.000 μεταναστευτικά πουλιά περνούν τους καλοκαιρινούς μήνες στον κόλπο Walvis, από τα 150 και πλέον είδη κάποια μεταναστεύουν από την Ευρώπη και τη Σιβηρία διανύοντας απόσταση έως και 14.000 χιλιομέτρων κάθε χρόνο. Περιπλανιόμαστε εκτός δρόμου γύρω από τις λίμνες και προσπαθούμε να πλησιάσουμε πεζή τα αμέτρητα φλαμίνγκο. Ένας καταιγισμός από φτερουγίσματα γεμίζουν με ροζ πινελιές τον ουρανό, καθώς τα σμήνη απομακρύνονται τρομαγμένα. Το υπερθέαμα αυτό, σε συνδυασμό με το υδάτινο στοιχείο ανάμεσα στους λευκούς αμμόλοφους, είναι ανυπέρβλητο. Θα μπορούσα να πω ότι το σημείο αυτό με μαγεύει ακόμα περισσότερο από το Sossusvlei και βέβαια εδώ δεν υπάρχει κανένας τουρίστας.

Περισσότερα...

Το Walvis Bay είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Ναμίμπια και αποτελεί ασφαλές λιμάνι για τα πλοία με ρότα τον περίπλου του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Τα πλούσια σε πλαγκτόν και θαλάσσια ζωή νερά προσελκύουν επίσης μεγάλους αριθμούς φαλαινών, αλλά και φαλαινοθήρες και αλιευτικά σκάφη. Η πόλη βρίσκεται ακριβώς βόρεια του Τροπικού του Αιγόκερω.

Το Walvis Bay έχει όμορφες βίλες ανώτερης αστικής τάξης κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού, δεν παρουσιάζει όμως σημαντικό ενδιαφέρον για τον επισκέπτη. Στην προκυμαία κάνουν βόλτες ντόπιοι πεζοί και ποδηλάτες, ενώ κι εδώ τα φλαμίνγκο κοσμούν το τοπίο στα ρηχά νερά της λιμνοθάλασσας. Οι γερανοί -όχι το είδος πτηνού αλλά τα ανυψωτικά μηχανήματα του λιμένα- φιγουράρουν στη βόρεια ακτή, ενώ ακολουθώντας διαδρομή προς νότο και τη χερσαία απόληξη της “λιμνοθάλασσας των φλαμίνγκο” συναντάμε τις αλυκές αλατιού. Λίγο παρακάτω βρίσκεται η περίφημη ροζ λίμνη! Αν και ο άνεμος είναι έντονος και έχει αρκετό κυματισμό τη συγκεκριμένη μέρα, το θέαμα είναι εξωπραγματικό. Το χρώμα του νερού είναι ρόδινο και στην ακτή σχηματίζονται αφροί και εναποθέσεις αλάτων. Λέγεται ότι το χρώμα οφείλεται σε μικροοργανισμούς που απελευθερώνουν μια κοκκινωπή ουσία που ονομάζεται βήτα-καροτίνη ως μέρος της διαδικασίας φωτοσύνθεσής τους.

Ο δρόμος δε συνεχίζει νοτιότερα, η διαδρομή για το περίφημο Sandwich Harbor όπου γιγαντιαίοι αμμόλοφοι καταλήγουν τον ωκεανό απαιτεί εκτός δρόμου πλοήγηση, Οι εταιρείες ενοικίασης δεν επιτρέπουν την οδήγηση εκεί καθώς υπάρχει κίνδυνος εγκλωβισμού του οχήματος και καταστροφής του από την παλίρροια και τις αμμοθύελλες. Κάποιος μας προσφέρει υπηρεσίες καθοδήγησης με το δικό μας όχημα, όμως η προσφορά εκτός από αδικαιολόγητα ακριβή (Ν$ 3000/άτομο) είναι επίφοβη για την ακεραιότητα του αυτοκινήτου. Υπάρχουν και οργανωμένες εκδρομές, που όμως ξεπερνάνε σε κόστος τα Ν$4400 ανά άτομο (€240) και παρ’ όλο που το μέρος δείχνει φανταστικό στις φωτογραφίες, τα οργανωμένα tour δεν είναι του ταξιδιωτικού μας στιλ. Στην άκρη του λιμανιού μερικά μπαράκια και εστιατόρια δημιουργούν αυθόρμητο κλίμα για χορό σε μικρές παρέες λευκών και μαύρων.


Swakopmund

Το Swakopmund εκτός του ότι προφέρεται δύσκολα, είναι η 4η σε πληθυσμό πόλη της Ναμίμπια, ένα παραλιακό θέρετρο με πανέμορφη αποικιακή αρχιτεκτονική γερμανικής επιρροής. 

Φτάνουμε βράδυ και επιλέγουμε να διανυκτερεύσουμε σε hostel με 10κλινους κοιτώνες, το μοναδικό κατάλυμα με λογική τιμή, για να γιορτάσουμε την παραμονή των Χριστουγέννων σε “πολιτισμένες” συνθήκες. Λόγω της ημέρας και της προχωρημένης ώρας δεν υπάρχουν πολλά εστιατόρια σε λειτουργία, όμως αυτό που βρίσκουμε υπερβαίνει κάθε προσδοκία. Οι γεύσεις περιλαμβάνουν σαλιγκάρια, μοσχάρι, στρείδια, αστακούς με τιμή €12 έκαστος, γαρίδες και… oryx, για το οποίο θα κάμψω τις οικολογικές μου ευαισθησίες και θα απολαύσω το λαχταριστό κρέας του. Όλα αυτά συνοδευόμενα με θεσπέσιο νοτιοαφρικάνικο κρασί.

Περισσότερα...

Ανήμερα των Χριστουγέννων η πόλη έχει ελάχιστη δραστηριότητα, τα περισσότερα καταστήματα είναι κλειστά, κάποιες γειτονιές μοιάζουν να μην κατοικούνται. Τα αποικιακά, πολύχρωμα ξύλινα κτίρια συνθέτουν τη μοναδική εικόνα του Swakopmund, ομολογουμένως είναι η ομορφότερη πόλη της χώρας, ασχέτως του ότι δεν έχει πολλές να συναγωνιστεί. Ο χαρακτηριστικός φάρος της πόλης και η προβλήτα αποτελούν μερικά ακόμα από τα σημεία ενδιαφέροντος. Η πόλη είναι γενικά ελκυστική, όμως τη συγκεκριμένη μέρα δεν υπάρχουν πολλά ακόμα πράγματα να κάνουμε.

Υπάχουν μερικοί εντυπωσιακοί αμμόλοφοι έξω από την πόλη όπου διοργανώνονται βόλτες με καμήλες ή quad bikes, όμως και πάλι αυτές οι τουριστικές δραστηριότητες δε μας συναρπάζουν. Προτιμάμε να περιηγηθούμε στο Mondesa township, δηλαδή την παραγκούπολη, όπως ονομάζονται και οι αντίστοιχες της Νοτίου Αφρικής. Η παρουσία κόσμου είναι κι εδώ αραιή, εκτός από τις κυρίες που πηγαίνουν στην εκκλησία για την ακολουθία των Χριστουγέννων. Όμως όσοι συναντάμε μας ανταποδίδουν εγκάρδια χαμόγελα. 

Θα ήθελα να παραμείνω αρκετές μέρες στην όμορφη πόλη του Swakopmund, όμως η εορταστική περίοδος με τα κλειστά καταστήματα, οι τεράστιες αποστάσεις που μας περιμένουν και η αβεβαιότητα για τις συνθήκες του δρόμου που ακολουθεί, μας προστάζουν να προχωρήσουμε.

Η μέρα συνεχίζεται με πορεία προς το βορρά, χωρίς να γνωρίζουμε την κατάσταση του δρόμου ή τον προορισμό που θέλουμε να καταλήξουμε τη νύχτα. 


Η Ακτή των Σκελετών

Ο ερημικός δρόμος πλάι στον ωκεανό δεν έχει οικισμούς και διακρίνεται ελάχιστη ανθρώπινη παρουσία, σποραδικά σε σημεία που προσφέρονται για ψάρεμα με καλάμι. Κάποια οχήματα μάλιστα μεταφέρουν τα μεγάλου μήκους καλάμια, κάθετα σε ειδικές θέσεις στο μπροστινό προφυλακτήρα. Η ακτή των σκελετών βέβαια είναι διάσημη για τα ναυάγιά της και τις ιστορίες ναυτικών που περπατούν στην έρημο αναζητώντας τροφή και νερό. Η ονομασία προέρχεται λόγω των οστών από κυνήγι φαλαινών και φώκιας, που ήταν διάσπαρτα στις ακτές, όμως μερικοί από τους σκελετούς ήταν ανθρώπινοι.

Η ομίχλη των ακτών και τα μεταβαλλόμενα αβαθή νερά έχουν ως αποτέλεσμα πολλά πλοία να προσαράζουν και να ναυαγούν. Η ακτή είναι γεμάτη με πολλά ναυάγια, πολλά από αυτά έχουν διαλυθεί από τις καιρικές συνθήκες και χωρίς σηματοδότηση δεν είναι εύκολο να τα εντοπίσει κανείς σε αυτή την αχανή έκταση. To Zelda είναι ένα από τα νεότερα ναυάγια (2007), είναι σχετικά άθικτο και εύκολο να εντοπιστεί.

Cape Cross

O Πορτογάλος θαλασσοπόρος και εξερευνητής Diogo Cão έφτασε στο Cape Cross το 1486 και έστησε ένα σταυρό ως σύμβολο κυριαρχίας της χώρας του.

Στο Cape Cross υπάρχει μια προστατευόμενη περιοχή που αποτελεί καταφύγιο για μια από τις μεγαλύτερες αποικίες φώκιας στον κόσμο. Έως και 200.000 φώκιες συγκεντρώνονται στο Cape Cross κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου. Στα μέσα Οκτωβρίου τα αρσενικά βγαίνουν στην ξηρά και επιδίδονται σε δραματικές επιδείξεις μάχης στήθος με στήθος. Ένα αρσενικό μπορεί να έχει 7 έως 60 θηλυκά στο χαρέμι του. Μετά από μια περίοδο κύησης οκτώ μηνών, τα θηλυκά γεννούν ένα νεογνό βάρους 4-6 κιλών. Τα νεογνά θηλάζουν αμέσως μετά τη γέννηση και δημιουργείται ένας δεσμός ήχου και όσφρησης απαραίτητος για να βρίσκουν οι μητέρες τα μικρά τους ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες άλλα. Οι πρώτοι μήνες της ζωής είναι κρίσιμοι για τα νεογνά λόγω αρπακτικών, όπως τσακάλια, ύαινες και λιοντάρια.

Περισσότερα...

Ήδη από το χώρο στάθμευσης του καταφυγίου, το θέαμα των μητέρων που προσπαθούν να χειραγωγήσουν τα μικρά τους με βρυχηθμούς και βίαιη μεταφορά χρησιμοποιώντας τα δόντια, είναι συγκλονιστικός. Προσεκτικά πλησιάζω κάποια από τα ογκώδη ενήλικα ζώα, μέχρι ενός ορίου πέραν του οποίου γίνονται επιθετικά. Η μυρωδιά είναι ανυπόφορη, όχι μόνο λόγω των περιττωμάτων και των ούρων αλλά κυρίως λόγω του μεγάλου αριθμού νεκρών νεογνών που κείτονται παντού και σαπίζουν. Οι αιτίες είναι άγνωστες ακόμα και για τους επιστήμονες, μεταξύ άλλων εικάζεται η περιβαλλοντική μόλυνση, βακτηριακές μολύνσεις ή υποσιτισμός.
Αυτή η αλλόκοτη κόλαση ψυχών με συνεπαίρνει, όπου κοιτάζει το μάτι μου βλέπει μια κινούμενη μάζα από τα πλάσματα αυτά που βρυχώνται και κυλιούνται αδέξια στην άμμο και τα βράχια.

H πύλη Ugab διαχωρίζει το βόρειο με το νότιο τμήμα του εθνικού πάρκου της Ακτής των Σκελετών. Τεράστια οστά φάλαινας και μια πινακίδα με κρανίο και κόκκαλα χιαστί σε προειδοποιεί για τις αφιλόξενες συνθήκες που ακολουθούν. Η διέλευση του οχήματός μας καταγράφεται. Στη σημείο αυτό εμφανίζονται συχνά λιοντάρια της ερήμου, σε κάποια ιστοσελίδα είδαμε τις επόμενες μέρες τη μοναχική πορεία μίας λέαινας (με εντοπιστή GPS) μέχρι την ακτή όπου αναζητούσε φώκιες για να τραφεί.

Τα ελάχιστα αξιοθέατα της διαδρομής αποτελούνται από τα απομεινάρια της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ένα ερειπωμένο εργοτάξιο άντλησης πετρελαίου που λειτούργησε στα τέλη της δεκαετίας του ’60, σκουριάζει και αφομοιώνεται από την άμμο που θέλει να το καταπιεί, δημιουργώντας σκηνικό που θυμίζει κινηματογραφική ταινία ενός δυστοπικού μέλλοντος.

Τorra Bay

Το Torra Bay απέχει 300χλμ από το Swakopmund και ο δρόμος σταματά λίγο βορειότερα. Στο Torra Bay υπάρχει μόνο ένας καταυλισμός με σκηνές και ένα πρατήριο καυσίμων. Τα παγωμένα νερά του Ατλαντικού και οι ανεμοδαρμένες ακτές δεν προσφέρουν ελκυστικές διακοπές στην απέραντη παραλία και οι επισκέπτες είναι μόνο φανατικοί ψαράδες που καταφθάνουν το Δεκέμβριο και Ιανουάριο. Μια παρέα ντόπιων ανδρών και γυναικών τραγουδά στην αμμουδιά πίνοντας μπίρες και μας υποδέχεται με ενθουσιασμό. Πρόκειται για εργαζόμενους σε lodges του Walvis Bay που την περίοδο των διακοπών τους έρχονται για ένα έξτρα μεροκάματο στον καταυλισμό. Δεν έχει κάτι το ενδιαφέρον για να παραμείνουμε πολύ και μας αγχώνει το ότι θα κατευθυνθούμε προς το εσωτερικό της χώρας σε δρόμο που αγνοούμε την κατάστασή του. Ξεχνάμε επίσης να γεμίσουμε το ντεπόζιτο με diesel αλλά ευελπιστούμε ότι η αυτονομία του αυτοκινήτου θα είναι αρκετή.

Αρκετές ώρες πλήρους ερημιάς ακολουθούν, κάτι που έχουμε συνηθίσει πλέον. Στην αριστερή πλευρά του δρόμου διακρίνεται η συρμάτινη περίφραξη που αναφέρεται ως Κόκκινη Γραμμή και χωρίζει τη βόρεια Ναμίμπια από το κεντρικό και το νότιο τμήμα της για αποκλεισμό ασθενειών των ζώων. Δημιουργήθηκε το 1896 για να περιοριστεί επιδημία πανώλης στη γερμανική αποικία της Νοτιοδυτικής Αφρικής. Νότια του φράχτη σήμερα υπάρχουν φάρμες που κατέχουν λευκοί ενώ βόρεια η αγροτική γη είναι κοινόχρηστη από μαύρους αγρότες. Τα ζώα της βόρειας περιοχής πρέπει να τεθούν σε καραντίνα για 21 ημέρες για να πωληθούν στο νότο ή να εξαχθούν, αυξάνοντας το κόστος παραγωγής και εμπορίας. Τα άγρια ζώα δεν περιορίζονται εύκολα από τους φράκτες και συχνά κυκλοφορούν ακόμα και στο δρόμο. 

Οδηγούμε για ώρες χωρίς να συναντήσουμε ψυχή. Το αυτοκίνητο κινείται με 120χλμ/ώρα στο χωματόδρομο και σε κάποια σημεία κάνει χαμηλές “πτήσεις”. Ο ήχος από το GPS ειδοποιεί συχνά για υπερβολική ταχύτητα. Εμφανίζονται κάποια εγκαταλειμμένα κτίρια-containers εργοταξίου και η ανατολική πύλη Springbokwasser του εθνικού πάρκου. Μετά από ώρα εμφανίζεται ο βαριεστημένος φύλακας για να ανοίξει την πύλη και να προτείνει να αγοράσουμε καύσιμα σε σχετικά αυξημένη τιμή. Αποφασίζουμε να ρισκάρουμε μέχρι το Palmwag, που απέχει 550 χλμ από την αφετηρία μας στο Swakopmund.


Palmwag

Συναντάμε την πρώτη καμηλοπάρδαλη να βόσκει ανέμελη στην άκρη του δρόμου. Δε μας δίνει μεγάλη σημασία, μόνο όταν αρχίζουμε να την πλησιάζουμε πεζή απομακρύνεται νωχελικά. Συναντάμε και άλλες καμηλοπαρδάλεις μέχρι να φτάσουμε στο Palmwag. Η γύρω περιοχή είναι πλούσια σε άγρια ζωή που κυκλοφορεί ελεύθερα και περιλαμβάνει λεοπαρδάλεις, λιοντάρια, τσιτάχ, ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις, αντιλόπες springbock και kudu, ελέφαντες της ερήμου. Διαθέτει επίσης τον μεγαλύτερο πληθυσμό μαύρων ρινόκερων στην Αφρική.

Περισσότερα...

Ερημιά επικρατεί και στο Palmwag, δεν υπάρχει κάποιος αξιοσημείωτος οικισμός παρά μόνο μια αντλία καυσίμων και δυο ημίγυμνες γυναίκες της φυλής Himba που πουλάνε χειροποίητες κούκλες και βραχιόλια. Ο βενζινοπώλης μας δίνει χειρόγραφη απόδειξη. Το αρχικό πλάνο ήταν να διανυκτερεύσουμε εδώ σε παρακείμενο camp. Υπάρχουν και κάποια πολυτελή lodges σε κοντινά σημεία, που αφορούν μια άλλη μερίδα ταξιδιωτών. Καθώς έχουμε διανύσει γρήγορα τη μεγάλη αυτή απόσταση και απομένουν ακόμα 1-2 ώρες ημέρας, συνεχίζουμε. 

Μια οικογένεια ελεφάντων διασχίζει το δρόμο! Σταματάμε δίπλα τους ενθουσιασμένοι, όμως ο αρχηγός της αγέλης κάνει τη χαρακτηριστική προειδοποιητική κίνηση με τα αυτιά. Δεύτερη προειδοποίηση δεν υπάρχει, ο ελέφαντας αρχίζει να μας καταδιώκει. Ξεκινάμε ολοταχώς, εκείνος μας κυνηγά, σταματάμε για να τον περιμένουμε, ξεκινάμε πάλι και έχουμε ξεκαρδιστεί στα γέλια. Είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει, μετά από εκείνη την καταδίωξη στη Ζιμπάμπουε, η οποία θα μπορούσε να αποβεί μοιραία γιατί τότε ήμουν πεζός.

Μια γιορτή έχει διοργανωθεί στην εξοχή, με μουσικές, εδέσματα και γυναίκες της φυλής Herero με τις πολύχρωμες φορεσιές και τα παράξενα τριγωνικά καπέλα τους. Μας υποδέχονται φιλόξενα, τους κερνάμε μελομακάρονα και με την άδεια τους φωτογραφιζόμαστε μαζί τους. 

Στο πρώτο χωριό της φυλής των Himba φτάνουμε την ώρα του δειλινού. Μια νεαρή κοπέλα της φυλής με σύγχρονη ενδυμασία, μας ζητά χρήματα για να επισκεφτούμε τον καταυλισμό. Το να χρηματίζω για φωτογραφίες είναι μια πρακτική που δεν υποστηρίζω, ούτε κάνει καλό στη διατήρηση της αυθεντικότητας των παραδοσιακών φυλών. Αντιθέτως με χαρά αγοράζουμε κάποια από τα χειροτεχνήματα που πωλούν.


Η φυλή Himba

Oι Himba (Χίμπα) ή OvaHimba αποτελεί μια φυλετική ομάδα περίπου 50.000 ατόμων που ζει στη βόρεια Ναμίμπια, στην περιοχή Kunene (πρώην Kaokoland) και τον ομώνυμο ποταμό αλλά και στην απέναντι πλευρά του, στη νότια Αγκόλα. Οι Himba είναι ημι-νομαδικός λαός, καθώς έχουν μικρούς οικισμούς και καλλιέργειες, αλλά αν χρειαστεί μετακινούνται ανάλογα με τις βροχοπτώσεις και τη διαθεσιμότητα σε νερό. Θεωρούνται ο τελευταίος νομαδικός λαός της Ναμίμπια.

Είναι κυρίως κτηνοτρόφοι και λιγότερο αγρότες με κύρια διατροφή τους το γάλα, ξινόγαλα, χυλό καλαμποκιού, αυγά, βότανα και μέλι. Δέχονται μικρή οικονομική βοήθεια και συντάξεις από την κυβέρνηση.

Οι γυναίκες εκτελούν τις πιο βαριές εργασίας, όπως μεταφορά νερού, καυσόξυλων, φροντίδα των καλλιεργειών, μαγείρεμα και κατασκευή χειροτεχνημάτων και ρούχων. Αναλαμβάνουν επίσης το άρμεγμα των ζώων και την ανατροφή των παιδιών. Οι άντρες ασχολούνται με την κτηνοτροφία και συχνά βρίσκονται σε βοσκοτόπια μακριά από τον οικισμό. Είναι επίσης υπεύθυνοι για τις σχέσεις με άλλους αρχηγούς χωριών.

Τα μέλη μιας μεγάλης οικογένειας κατοικούν συνήθως σε ένα μικρό χωριό, έναν κυκλικό οικισμό από καλύβες. Οι άνθρωποι Χίμπα έχουν τη δική τους γλώσσα, έθιμα και παραδοσιακές πεποιθήσεις. Πιστεύουν σε έναν μόνο Θεό, τον Mukuru, ο οποίος είναι ο δημιουργός του σύμπαντος και όλων των ζωντανών όντων. Πιστεύουν επίσης σε μια σειρά από πνεύματα προγόνων και έχουν ισχυρή παράδοση στη λατρεία των νεκρών.

Οι Himba και ιδιαίτερα οι γυναίκες ακολουθούν μια ιδιαίτερη ενδυματολογική παράδοση. Κυκλοφορούν γυμνόστηθες, με μια φούστα από δέρμα και συνήθως ξυπόλυτες ή με δερμάτινα σανδάλια. Χαρακτηριστικό είναι το ότι καλύπτουν το δέρμα και τα μαλλιά με ένα μείγμα λίπους και χρωστικής ώχρας που προστατεύει από τον ήλιο και τα τσιμπήματα εντόμων. Το δέρμα και οι συμπαγείς κοτσίδες των μαλλιών αποκτούν μια ιδιαίτερη υφή και κοκκινωπή απόχρωση και αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά ομορφιάς.

Τα μικρά παιδιά έχουν επίσης χαρακτηριστική κώμη, τα αγόρια πλέκουν μια κοτσίδα προς το πίσω μέρος της κεφαλής, ενώ τα κορίτσια έχουν δύο κοτσίδες με κατεύθυνση προς τα εμπρός.

Οι Himba είναι πολυγαμικοί, οι άνδρες έχουν συνήθως δύο συζύγους και οι γάμοι των νέων είναι προκαθορισμένοι από την οικογένεια. Τα κορίτσια παντρεύονται σε ηλικία ακόμα και 10 ετών, παρ’ όλο που δεν είναι νόμιμοι οι γάμοι ανηλίκων στη Ναμίμπια.

Τα τελευταία χρόνια, οι Himba αντιμετωπίζoυν προκλήσεις, όπως απώλεια γης, εκτοπισμό και πολιτιστική αφομοίωση. Ωστόσο, εξακολουθούν να είναι μια ανθεκτική κοινότητα και προσπαθούν να διατηρήσουν τον πολιτισμό, τα έθιμα και τις παραδόσεις τους.

Οι Himba ζουν συνήθως σε απομακρυσμένα σημεία, όμως δεν είναι απομονωμένοι από τον πολιτισμό των αστικών κέντρων με τον οποίο συνυπάρχουν. Ειδικά στην πρωτεύουσα της επαρχίας Kunene, το Opuwo, ταξιδεύουν για να ψωνίσουν τρόφιμα στα σούπερ μάρκετ και για πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη.

Περισσότερα...

Opuwo

Στο Opuwo καταφθάνουμε αργά το βράδυ, έχοντας διανύσει 700 χιλιόμετρα χωμάτινης διαδρομής σε μία μέρα. Λόγω του κακού δρόμου και της υψηλής ταχύτητας, το αυτοκίνητο παρουσιάζει ένα πρόβλημα, κάποιος παράξενος ήχος ακούγεται από το σύστημα διεύθυνσης. Ο συνταξιδιώτης Α που έχει κάποια γνώση μηχανολογίας, εντοπίζει μια κεντρική βίδα στην ανάρτηση της οποίας έχει κοπεί το παξιμάδι και κοντεύει να βγει τελείως από τη θέση της. Αν έβγαινε κατά τη διάρκεια της διαδρομής και με την ταχύτητα που κινούμασταν, ο τροχός θα βρισκόταν χωρίς στήριξη και το αυτοκίνητο θα ήταν εκτός ελέγχου, πιθανότατα προκαλώντας σοβαρό ατύχημα.

Κάποιοι περαστικοί δηλώνουν ειδικοί και προτίθενται να προσφέρουν υπηρεσίες μηχανικού. Η ώρα δεν είναι κατάλληλη για κάτι τέτοιο, πιο σημαντικό είναι να βρούμε μέρος διανυκτέρευσης. Με λίγη προσπάθεια βρίσκουμε τον ιδιοκτήτη δυο πολύ basic δωματίων. Μιας και δεν υπάρχει ανοιχτό εστιατόριο, προσπαθούμε να απαλλάξουμε τα τρόφιμα από τη σκόνη και να μαγειρέψουμε μερικά noodles στην αυλή. 

Με το φως της μέρας η πόλη αποκτά κινητικότητα. Οι τοπικές φυλές με πιο χαρακτηριστικές τις γυναίκες Himba τριγυρίζουν στην πόλη δημιουργώντας πια αλλόκοτη αντίθεση μοντέρνου και πρωτόγονου στοιχείου. Οι γυμνόστηθες Himba κυκλοφορούν άνετα στους δρόμους και τα τοπικά καταστήματα. Πολλές γυναίκες και παιδιά ζητιανεύουν πιεστικά, άλλοι ζητούν άδεια πλαστικά μπουκάλια, ένας πιτσιρικάς θέλει να πλύνει το αμάξι και γενικά όλη αυτή η οχλαγωγία αποτρέπει από το να βοηθήσουμε οποιονδήποτε. Προέχει επίσης η επισκευή του αυτοκινήτου. Ένα σύγχρονο συνεργείο είναι κλειστό λόγω αργίας, αλλά στο βενζινάδικο που γεμίζουμε καύσιμο, ο υπάλληλος προσφέρεται να εγκαταλείψει το πόστο του και να μας πάει σε κάποιους μηχανικούς. Έκπληξη, οι μηχανικοί είναι οι ίδιοι με τους χθεσινοβραδινούς! Η επισκευή παίρνει αρκετή ώρα, 4 άτομα παλεύουν στην επιδιόρθωση λύνοντας όλη η ανάρτηση, κάτι περιττό πιστεύω. Επίσης μας υπερχρεώνουν Ν$950 (€52), ποσό για το οποίο ενημερώνεται τηλεφωνικά ο ιδιοκτήτης ώστε να το αναλάβει.

Θα ήθελα να μείνω και σε αυτή την πόλη παραπάνω, να απολαύσω τη συναναστροφή με τους ανθρώπους, όμως το λάθος της βιασύνης μας συνεχίζεται.

Οι συναντήσεις με μέλη των Himba κάθε ηλικίας είναι συχνή σε όλη τη διαδρομή και τα τρόφιμα που προμηθευτήκαμε από το super market για να τους προσφέρουμε γίνονται ανάρπαστα. Επίσης οι δεκάδες μπάρες δημητριακών που είχαμε “πάρει” γι’ αυτό το σκοπό από τα lounges των αεροδρομίων, βρήκαν αποδέκτες που τις εκτίμησαν δεόντως.


Καταρράκτες Epupa

Μετά από μια ακόμα διαδρομή μέσα στη σκόνη και το άνυδρο τοπίο, αντικρίζουμε μια ονειρική όαση κατάφυτη από φοίνικες. Ο ποταμός Kunene αποτελεί φυσικό σύνορο μεταξύ της Αγκόλας και της Ναμίμπια, έχει μήκος περίπου 1.100 km και αποτελεί σημαντική πηγή άρδευσης της περιοχής. Φιλοξενεί είδη ψαριών και κροκόδειλους.

Υπάρχουν 2-3 κάμπινγκ κοντά στο σημείο του καταρράκτη Epupa και επιλέγουμε το πρώτο, επιστρατεύοντας τη γοητεία του συνταξιδιώτη Α για να μας δώσει η κοπέλα στη reception θέση κατασκήνωσης μπροστά στο ποτάμι. Υπάρχουν και λίγα μοντέρνα bungalows για όσους έχουν κάνει κράτηση καιρό πριν και διαθέτουν υψηλό budget. Οι εγκαταστάσεις στο κάμπινγκ περιλαμβάνουν τουαλέτες, ντους και μια απολαυστική πισίνα. Το εστιατόριο δέχεται μόνο κατόπιν παραγγελίας αλλά διαθέτει κρύες μπίρες. Το κάμπινγκ βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον καταρράκτη, επιτρέποντας εύκολη πρόσβαση και εκπληκτική θέα.

Στο σημείο αυτό υπάρχει επίσης μια τοπική αγορά χειροτεχνημάτων των Himba και η παρουσία τους στην περιοχή δίνει την ευκαιρία συναναστροφής μαζί τους. Σε τοπικό κατάστημα προμηθευόμαστε κάποια ακόμα τρόφιμα για εμάς και για τα χωριά που θέλουμε να επισκεφτούμε και μερικές μπίρες Windhoek. Μερικές έφηβες Himba έχουν καταναλώσει μπόλικο αλκοόλ και ζητούν επίμονα να τις κεράσουμε. 

Περισσότερα...

Κάποιοι τοπικοί οδηγοί με καταγωγή από τη φυλή προσφέρουν ξενάγηση στα χωριά και γνωριμία με τον πολιτισμό και τα έθιμα του λαού αυτού. Υπάρχει επίσης δυνατότητα rafting στον ποταμό. Ένας από αυτούς είναι ιδιαίτερα συμπαθής, μας μιλά για την ακτιβιστική του δράση ως δρομέας μεγάλων αποστάσεων για την προστασία του περιβάλλοντος, Μας λέει ότι έχει διανύσει όλη την Ακτή των Σκελετών με τα πόδια, μας μιλά για τη γενέτειρά του που ονομάζεται Marienfuss και είναι ένα απομακρυσμένο σημείο ανατολικά του ποταμού, για τα τρία λιοντάρια που έχουν απομείνει εκεί και τον πρόεδρο της χώρας που έδωσε άδεια να κυνηγηθεί ένα από αυτά. Η αυτόνομη νοοτροπία με την οποία ταξιδεύουμε και το γεγονός του ότι θα έπρεπε να μεταφέρουμε πίσω τον οδηγό, μας κάνει να μην επιλέξουμε τις υπηρεσίες του, κάτι που αυτή τη φορά θα μετανιώσω. Αποφασίζουμε να απολαύσουμε την ηρεμία και την ομορφιά του τόπου αυτού και να εξερευνήσουμε φεύγοντας την υπόλοιπη περιοχή. Στο camping γνωρίζουμε και κάποιους Αυστριακούς overlanders που ταξιδεύουν με ένα διασκευασμένο, παλιό φορτηγό Mercedes το οποίο έστειλαν με πλοίο από την Ευρώπη στη Νότια Αφρική. Έχουν επιστρέψει από μια περιήγηση δύο εβδομάδων στο Marienfuss και εκτός από τις εμπειρίες που ανταλλάζουμε, μας προμηθεύουν ένα ανταλλακτικό για τη φιάλη γκαζιού, γιατί η δική μας ήταν φθαρμένη και ανεφλέγη! 

Η διαμονή σε αυτό το μικρό παράδεισο είναι απολαυστική, θα ήθελα πολύ να κολυμπήσω τον ποταμό μέχρι την ακτή της Αγκόλας, άλλωστε ούτε κροκόδειλο βλέπω, ούτε συνοριοφύλακα ή άλλη ανθρώπινη παρουσία. Τελικά αρκούμαστε στο να βάλουμε μαγιό και να πάμε μια βόλτα στον καταρράκτη. Η παρέα με τις γυναίκες Himba είναι γεμάτη χαμόγελα και εκείνες στέκονται υπερήφανα για φωτογραφίες. Υπόσχομαι να επιστρέψω την επόμενη μέρα και να αγοράσω κάποια από τα σουβενίρ που πωλούν. 

O Epupa είναι ένας μικρός αλλά εντυπωσιακός καταρράκτης με ύψος περίπου 37 μέτρα και περιβάλλεται από πανύψηλα βράχια και πλούσια βλάστηση. Ο ήχος του νερού που πέφτει και τα νέφη του νερού που εξατμίζεται, κάνουν την εμπειρία μαγική. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι η ροή του ξεκινά από το επίπεδο του σημείου παρατήρησης και καταλήγει χαμηλότερα μέσα από ένα στενό φαράγγι. Σε μια απόκρημνη απόληξη του βράχου, θαυμάζω την επιβλητική δύναμη της φύσης με το νερό του Kunene να κατακρημνίζεται. Mερικά δέντρα baobab είναι σκαρφαλωμένα στις πλαγιές του φαραγγιού. Οι γυναίκες Himba πλένουν τα μωρά στις μικρές λίμνες που σχηματίζονται κοντά στις όχθες του ποταμού και κάποιοι άνδρες ψαρεύουν. 

Το βράδυ τα άστρα λαμπυρίζουν πίσω από τις φυλλωσιές των φοινικόδεντρων σ’ αυτό το εναλλακτικά εξωτικό σημείο της γης και ο Kunene νανουρίζει στο ταξίδι του προς τον ωκεανό.

Αν και είχαμε αποφασίσει να παραμείνουμε μερικές μέρες στο πανέμορφο αυτό σημείο, μετά από μια ακόμα βόλτα στους Himba ο ταξιδιωτικός παροξυσμός μας, μας προστάζει να τα μαζέψουμε και να φύγουμε. Έχουμε επισημάνει ένα άλλο camping πάνω στο ποτάμι, ανατολικότερα.

Ο D3700 είναι ένας χωματόδρομος με μήκος περίπου 170 χιλιόμετρα και συνδέει τους καταρράκτες Epupa μέχρι το χωριό Ruacana και τον ομώνυμο καταρράκτη εκεί. Είναι ένας γραφικός δρόμος παράλληλα με τον ποταμό Kunene που διέρχεται από μερικά από τα πιο απομακρυσμένα μέρη της χώρας.

Ο δρόμος είναι κακοτράχαλος και η ασφάλιση δεν καλύπτει τα ενοικιαζόμενα οχήματα, χρειάζεται προσεκτική οδήγηση, κίνηση 4Χ4 και αρκετό καύσιμο για το ταξίδι. Διέρχεται όμως από όμορφα τοπία κατά μήκος του ποταμού και από τα πλέον αυθεντικά χωριά των Himba, στα οποία κάνουμε κάποιες επισκέψεις.

Τα λιγοστά campings που συναντάμε δε μας ενθουσιάζουν και τελικά καταλήγουμε πάλι στον πολιτισμό, προς μεγάλη απογοήτευσή μου. Θα ήθελα ειλικρινά να ξανακάναμε την κοπιαστική διαδρομή και να επιστρέψουμε πίσω. Λίγο βόρεια της πόλης Ruacana που δεν παρουσιάζει κάτι ενδιαφέρον, βρίσκεται το συνοριακό φυλάκιο Ναμίμπιας και Αγκόλας και ο ομώνυμος καταρράκτης που είναι ένας από τους μεγαλύτερους στην Αφρική. Μια παρέα παιδιών μας οδηγεί σε μια κατηφορική σκάλα, παράλληλα με έναν μεγάλο τσιμεντένιο αγωγό νερού για να δούμε τον καταρράκτη. Δυστυχώς το νερό είναι ελάχιστο αυτή την εποχή και δεν παρουσιάζει κανένα αξιόλογο θέαμα. Ο καημός μου είναι μεγάλος, θα ήθελα να είχαμε αρκετές μέρες, βίζα Αγκόλας, διπλή βίζα Ναμίμπιας και αυτοκίνητο που να επιτρέπεται η κυκλοφορία του στη γειτονική χώρα για να εξερευνούσαμε τη νότια περιοχή της. Πηγαίνω στον Αγκολέζο φρουρό που απολαμβάνει το μεσημεριανό ύπνο του σε μια καρέκλα. Μιλάει μόνο πορτογαλικά, αλλά επιμένω να τον ρωτάω για τη δυνατότητα εισόδου. Βαριεστημένα φεύγει για να πάει να ρωτήσει. Δεν υπάρχει ψυχή, μου ‘ρχεται να το κόψω με τα πόδια για την Αγκόλα και να αφήσω τους συνταξιδιώτες μου στο αμάξι. Ο φρουρός επιστρέφει και μου λέει να έρθω αύριο. Ο συνοριοφύλακας της Ναμίμπια είναι πιο κατατοπιστικός και μου λέει να αναζητήσω το προξενείο στην πόλη Οshakati, 160 χιλιόμετρα ανατολικά και κοντά σε άλλο συνοριακό πέρασμα. Φυσικά η Αγκόλα θα παραμείνει προς το παρόν όνειρο, ελπίζω να καταφέρω κάποια άλλη στιγμή να βρεθώ εκεί.

To Outapi είναι μια μικρή πόλη με πληθυσμό περίπου 8.000 κατοίκους όπου κάνουμε στάση για διανυκτέρευση. Είναι αγροτική περιοχή, με καλλιέργειες όπως καλαμπόκι, και διαθέτει επίσης εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Στην πόλη υπάρχουν πολλά δέντρα μπαομπάμπ, αλλά το διάσημο Ombalantu έχει ύψος 28 μέτρα, περιφέρεια 27 μέτρα και εκτιμάται ότι είναι 800 ετών. Ο κορμός του δέντρου έχει μια πόρτα που οδηγεί σε ένα δωμάτιο που μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 35 άτομα. Έχει αποτελέσει, παρεκκλήσι, ταχυδρομείο, σπίτι και κρυψώνα, ενώ σήμερα το δέντρο είναι τουριστικό αξιοθέατο. Στην πόλη διοργανώνεται το πολιτιστικό ετήσιο φεστιβάλ Olufuko, με πρωταγωνιστές έφηβα κορίτσια που προετοιμάζονται για την ενηλικίωση. 


Eθνικό πάρκο Etosha

Ανάμεσα στα δεκάδες εθνικά πάρκα και τα ιδιωτικά καταφύγια άγριας ζωής στη Ναμίπια, το Εθνικό Πάρκο Etosha είναι το σημαντικότερο της χώρας και ένας από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της. Το πάρκο φιλοξενεί μια μεγάλη ποικιλία ζώων, όπως ελέφαντες, λιοντάρια, τσιτάχ, ρινόκερους, καμηλοπαρδάλεις, ύαινες, τσακάλια και πολλά είδη από αντιλόπες και πτηνά.

Στο κέντρο του πάρκου βρίσκεται το Etosha Pan, μια τεράστια, ρηχή αλυκή μήκους 120 χιλιομέτρων. Κατά την περίοδο των βροχών γεμίζει με νερό και γίνεται καταφύγιο για χιλιάδες αποδημητικά πουλιά όπως φλαμίνγκο, πελεκάνους και πελαργούς.

Το πάρκο που αποτελείται από λιβάδια σαβάνας έως χαμηλά δάση, διαθέτει αρκετούς νερόλακκους οι οποίοι προσελκύουν τα ζώα που έρχονται για να ξεδιψάσουν ή και να δροσιστούν μπαίνοντας στο νερό.

Το πάρκο έχει τέσσερις κατασκηνώσεις, το Okaukuejo, το Halali, το Namutoni και το Onkoshi. Καθένα από αυτά έχει επιλογές διαμονής, από κάμπινγκ έως πολυτελή διαμερίσματα. Οι κατασκηνώσεις βρίσκονται κοντά στους νερόλακκους του πάρκου, επιτρέποντας στους επισκέπτες να απολαμβάνουν όλο το 24ωρο την εκπληκτική θέα της άγριας ζωής που συγκεντρώνεται εκεί. 

Η πρώτη μέρα του σαφάρι, μετά την είσοδό μας από την ανατολική πύλη του Etosha, εκτυλίσσεται με αρκετές συναντήσεις ζώων, όπως καμηλοπαρδάλεις, impala, ζέμπρες και αντιλόπες sprinkbock, τα οποία στη συνέχεια θα αποτελούν συναντήσεις ρουτίνας. Βγαίνουμε από το αμάξι και σα μικρά παιδιά τα κυνηγάμε πεζή, κάτι που βέβαια απαγορεύεται. Το πιο εντυπωσιακό ζώο είναι ο πρώτος μαύρος ρινόκερος που συναντάμε και τον πλησιάζουμε με το αυτοκίνητο οδηγώντας εκτός δρόμου, κάτι που επίσης απαγορεύεται. Από άλλη κοντινή μου επαφή (πεζός) στη Ζάμπια, γνωρίζω ότι τα ζώα αυτά έχουν κακή όραση αλλά πολύ καλή όσφρηση. Αν ο άνεμος δεν έχει κατεύθυνση προς το ζώο και δε φοράς ανοιχτόχρωμα ρούχα, δε σε αντιλαμβάνεται. Βέβαια είμαστε σε ένα ογκώδες λευκό αμάξι και ο ρινόκερος σηκώνει το μπροστινό πόδι… κάτι που μάλλον είναι ανησυχητική αντίδραση.

Περισσότερα...

Στο Halali camp φτάνουμε σούρουπο, αλλά χαλάλι μιας και πάλι μπαίνουμε χωρίς να μας αντιληφθεί κανείς και κατασκηνώνουμε άνετα δίπλα από στεγασμένες εγκαταστάσεις με νεροχύτη που προφυλάσσει τη διαδικασία του μαγειρέματος από μια σύντομη καταιγίδα. 

Ο νερόλακκος που βρίσκεται στα όρια της περίφραξης, προσφέρει νυχτερινές και ημερήσιες επισκέψεις ζώων, κυρίως ρινόκερων. 

Τη συγκεκριμένη εποχή ξέρουμε ότι τα ζώα βρίσκονται στη δυτική πλευρά του πάρκου κι έτσι την επόμενη μέρα κατευθυνόμαστε προς τα εκεί, εξερευνώντας τη σαβάνα, τους νερόλακκους με τα διψασμένα ζώα και τη θέα στην απέραντη αλατολίμνη του Etosha. 

Φτάνουμε πάλι βράδυ στο επόμενο camping, το Okaukuejo που είναι το πληρέστερο όλων, διαθέτει πολυτελή bungalows, εστιατόριο και έναν πολυσύχναστο χώρο κατασκήνωσης. Διαθέτει επίσης πρατήριο καυσίμων και mini market. Σε προηγούμενο τηλεφώνημά μας είχαμε μάθει ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις. Μέχρι να απολαύσουμε χωρίς άγχος το δείπνο μας, η reception έχει κλείσει και ούτως ή άλλως πρέπει να αναζητήσουμε μόνοι μας ελεύθερο χώρο. Για καλή μας τύχη βρίσκουμε, γλιτώνοντας και πάλι μια αξιοσέβαστη χρέωση. Ένα πεινασμένο τσακάλι τριγυρνά ανάμεσα στα οχήματα ψάχνοντας κάτι να φάει.

Ο νερόλακκος του Okaukuejo είναι πολυσύχναστος από ζώα, όπως και το camping από επισκέπτες. Αξίζει να περάσει κανείς ώρες εδώ, παρατηρώντας σε όλη τη διάρκεια του 24ώρου καμηλοπαρδάλεις, ζέμπρες, kudu, αντιλόπες, ύαινες και ρινόκερους να δροσίζονται. 

Ακόμα μεγαλύτερη κινητικότητα έχουν κάποιοι λάκκοι με νερό στη δυτική πλευρά όπως ο Nebrownii και ο Okondeka. Μια παρέλαση του ζωικού βασιλείου διαδραματίζεται εδώ. Καμηλοπαρδάλεις, αντιλόπες και γιγαντιαίοι ελέφαντες διεκδικούν λίγο χώρο για να ξεδιψάσουν. 

Οι ελέφαντες του Etosha είναι από τους μεγαλύτερους στην Αφρική, με ύψος 4-5 μέτρα. Οι ενήλικοι αρσενικοί ζυγίζουν έως 6 τόνους, ενώ οι θηλυκοί είναι μικρότεροι. Οι χαυλιόδοντές τους, είναι μικρότεροι από των ελεφάντων σε άλλα μέρη της Αφρικής λόγω ανεπάρκειας μετάλλων στη διατροφή τους, αλλά αυτό αποτελεί πλεονέκτημα, καθώς τους καθιστά λιγότερο πιθανά θύματα λαθροθήρων. Συνηθίζουν να λούζονται με τα γαλακτώδη λασπόνερα του Etosha για να προστατεύουν το δέρμα τους από τον ήλιο και αυτό τους προσδίδει μια λευκή, αλλόκοτη όψη. Οι λευκοί ρινόκεροι -όχι λόγω της λάσπης αλλά του είδους που ανήκουν- είναι απειλούμενο είδος αλλά εδώ αφθονούν. Κάποια άλλη στιγμή της ημέρας, μια μοναχική λέαινα εμφανίζεται για να πρωταγωνιστήσει στα μάτια και τους φωτογραφικούς φακούς των παρευρισκομένων. Τα υπόλοιπα ζώα τηρούν απόσταση ασφαλείας. Η λέαινα δεν ενδιαφέρεται για το νερό, περνά αδιάφορα μπροστά από τη σειρά των αυτοκινήτων και συνεχίζει για να ξαπλώσει στην ανοιχτή πεδιάδα. Ένα αρσενικό λιοντάρι εμφανίζεται επίσης και ξαπλώνει σε κάποια απόσταση. Ο οδηγός ενός τουριστικού οχήματος σαφάρι μας κάνει παρατήρηση για το ότι ανοίγουμε τις πόρτες για να φωτογραφήσουμε, διαφορετικά είμαστε ικανοί να αρχίσουμε να κόβουμε βόλτες. 

Μεταξύ άλλων παρανομούμε πάλι, σχεδόν κατά λάθος, κινούμενοι σε δρόμο μέσα σε δασύλλια, όπου συναντάμε ζέμπρες, αντιλόπες και καμηλοπαρδάλεις.
Το Etosha μας άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις, λόγω της διαφορετικότητάς του από άλλα σαφάρι και της αφθονίας των ζώων. Δυστυχώς δεν είχαμε την τύχη να συναντήσουμε λεοπάρδαλη, αλλά όπως και να έχει η εμπειρία του σαφάρι με δική μας οδήγηση μας συναρπάζει, ακόμα κι αν δούμε λιγότερα ζώα σε σχέση με οργανωμένο tour. Μετά από 3 ημέρες αποχωρούμε και στην έξοδο δε γλιτώνουμε το εισιτήριο του πάρκου που “ξεχάσαμε” να πληρώσουμε στην είσοδο όπως οφείλαμε. Οι υπάλληλοι εισπράττουν τα χρήματα χωρίς απόδειξη και ευτυχώς δε ρωτούν κάτι σχετικό με τη διαμονή μας στα camps. Ας μην είμαστε πλεονέκτες… 


Μετά το Etosha οι υπόλοιπες μέρες κυλούν σχετικά βαρετά, με έλλειψη σημείων ενδιαφέροντος. H ιδέα του να επισκεφτούμε τη λωρίδα Caprivi με τους υδροβιότοπους του Ζαμβέζη στο βορειοανατολικό άκρο της χώρας, εγκαταλείπεται. Η απόσταση μόνο για να φτάσουμε μέχρι εκεί ξεπερνάει τα 900 χιλιόμετρα. Άλλωστε έχουμε χορτάσει τη θέαση άγριων ζώων.

Έχω εντοπίσει στο χάρτη ένα χωριό των Himba που περιέργως βρίσκεται τόσο νότια. Αποφασίζουμε να διανύσουμε μια ακόμα χωμάτινη διαδρομή μέχρι εκεί, με σκοπό να κατασκηνώσουμε στο χωριό τους. Τελικά αντικρίζουμε μια πύλη και ένα άδειο camp πριν από το χωριό. Ο φύλακας συνεννοείται με το αφεντικό και δεν είναι δυνατό να μείνουμε στο χωριό. Θα πρέπει να πληρώσουμε Ν$350 το άτομο για να το επισκεφτούμε αλλά να διανυκτερεύσουμε στο camp. Είμαι επιφυλακτικός και ζητώ να ρίξω μια ματιά στο χωριό, για να δω μερικές βαριεστημένες, υπερτραφείς γυναίκες Himba, σημάδι τουριστικοποίησης και αλλοίωσης του αυθεντικού τρόπου ζωής τους. Προς μεγάλη μου έκπληξη ο φύλακας μου αναφέρει πως η επίσκεψη διαρκεί γύρω στα 20′, μετά θα πρέπει να αποχωρήσουμε γιατί περιμένουν άλλο γκρουπ. Δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω τα γέλια η τα κλάματα, όμως οποιαδήποτε επαφή με τους Himba νοτιότερα του Opuwo, είναι εντελώς τουριστική παγίδα. Το ίδιο συμβαίνει και σε ένα άλλο απομακρυσμένο σημείο όπου υπάρχει ένα χωρίο των Herero. Ο φύλακας του χωραφιού με τις δυο-τρεις καλοστημένες καλύβες θέλει να κόψουμε εισιτήριο. Ρωτάμε πόσα μέλη έχει το χωριό και μας απαντά… ένα! Είχε ντύσει τη γυναίκα του με τη φορεσιά περιμένοντας κανέναν αφελή τουρίστα. 

Το τοπίο προς το νότο αλλάζει έντονα. Εγκαταλείπουμε τα άνυδρα τοπία και η χαμηλή βλάστηση με τις εκτάσεις καλλιέργειας κάνει την εμφάνισή της. Μαζί αλλάζει και το κλίμα, η βροχερή περίοδος υπενθυμίζει την παρουσία της έστω και σποραδικά.

Otjiwarongo

Το Otjiwarongo είναι μια πόλη 28.000 κατοίκων στην κέντρο-βόρεια Ναμίμπια, εμπορικός κόμβος και σταθμός του σιδηρόδρομου TransNamib. Είναι πόλη με μεγάλο πληθυσμό γερμανόφωνων και μια από τις πιο αναπτυσσόμενες της Ναμίμπια, λόγω των κοιτασμάτων σπάνιων γαιών στην περιοχή. Διαθέτει σύγχρονες εγκαταστάσεις, όπως σούπερ μάρκετ, τράπεζες, καταστήματα και ξενοδοχεία. Στην πόλη αυτή επιστρέφουμε στην εμπειρία της αστικής Αφρικής, με εξαιρετικά εστιατόρια και μπαρ διασκέδασης τα οποία θα απολαύσουμε. 

Γύρω από την πόλη υπάρχουν αρκετά ιδιωτικά πάρκα με λεοπαρδάλεις, τσιτάχ και άλλα ζώα, που όπως θα μάθουμε δέχονται μόνο επισκέπτες με διαμονή, σε υπέρογκες τιμές. Στη Ναμίμπια υπάρχουν δυστυχώς και πολλά ιδιωτικά πάρκα όπου κάποιοι ασυνείδητοι με την ιδιότητα του κυνηγού, μπορούν νόμιμα, καταβάλλοντας το αντίτιμο να σκοτώσουν θηράματα σπάνιων ζώων όπως ρινόκερους, λεοπαρδάλεις, τσιτάχ και άλλα.  ία απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο μου κατέδειξε τις αποτρόπαιες εικόνες και πληροφορίες.

Το Waterberg Plateau Park είναι ένα εθνικό πάρκο 68 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Otjiwarongo. Το Οροπέδιο Waterberg είναι μια ιδιαίτερη τοποθεσία με ένα τραπεζοειδές βουνό που υψώνεται ψηλά πάνω από τις πεδιάδες της Καλαχάρι. Αποφασίζουμε πως δεν ενδιαφερόμαστε να δούμε ένα βουνό και συνεχίζουμε προς την πρωτεύουσα με κάποιες ενδιάμεσες στάσεις.


Windhoek

Φτάνοντας στο Windhoek βρίσκουμε ένα εξαιρετικό resort, ένα ολόκληρο χωρίο με αυτόνομα σπιτάκια που με €40 τη μέρα μαζί με πρωινό, μας επιτρέπει να απολαύσουμε δυο μέρες ανάπαυσης, τους εορτασμούς της πρωτοχρονιάς στην πόλη και τη μερική απαλλαγή από τη σκόνη μέχρι την πτήση της επιστροφής.

Το Windhoek, αν και μικρής έκτασης είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Ναμίμπια, χτισμένη στο κέντρο της χώρας. Είναι μια σύγχρονη πόλη και πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο που ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από Γερμανούς αποίκους. Έχει πλούσια ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά και η γερμανική αποικιακή επιρροή στην αρχιτεκτονική είναι εμφανής.

Η πόλη διαθέτει πολλά εστιατόρια, καφέ και μπαρ, καθώς και έντονη νυχτερινή ζωή. Ένα εστιατόριο που αποτελεί σήμα κατατεθέν είναι το Joe’s Beerhouse. Η ιδιαίτερη αισθητική του και τα αμέτρητα αντικείμενα της διακόσμησης είναι από μόνα τους μια εμπειρία, αν εξαιρέσουμε τα κυνηγετικά “τρόπαια” που κοσμούν τους ξύλινους τοίχους των πολλών εξωτερικών και εσωτερικών χώρων. Σίγουρα δεν είναι μέρος για vegeterians και στο κρεατοφαγικό μενού υπάρχουν επιλογές ζέμπρας, kudu, oryx, springbock και κροκόδειλου.  

To Brewers Market είναι ένα πολύ ζωντανό club στο Windhoek, σε έναν industrial χώρο πολλών επιπέδων με δυνατή μουσική και χορό, ιδανικό για την αρχή της νέας χρονιάς. Έχω επισκεφθεί και άλλα νυχτερινά κέντρα σε Αφρικανικές πόλεις, αλλά αυτό το κατατάσσω σε ένα από τα καλύτερα.

Η Λουθηρανή εκκλησία Christuskirche αποτελεί ορόσημο της πόλης και ακριβώς απέναντι βρίσκεται το μοντέρνο κτίριο του μουσείου ανεξαρτησίας, και ο ανδριάντας του Sam Nujoma, ακτιβιστή κατά του απαρτχάιντ και πολιτικού που υπηρέτησε ως πρώτος Πρόεδρος της Ναμίμπια, από το 1990 έως το 2005. 

Περισσότερα...

Προσωπική μου ταξιδιωτική επιθυμία αποτελεί πάντα η επαφή με τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και η επίσκεψη στην παραγκούπολη Katutura δε θα μπορούσε να παραλειφθεί.

Η Katutura ιδρύθηκε κατά την εποχή του απαρτχάιντ, όταν η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής επέβαλε τον φυλετικό διαχωρισμό και ανάγκασε τους μαύρους να ζουν σε καθορισμένες περιοχές έξω από την πόλη. Σήμερα, η Katutura είναι γνωστή για τη ζωντανή της κοινότητα, αλλά και τα προβλήματα που σχετίζονται με τη φτώχεια και την ανεργία. 

Όσοι επισκέπτονται ένα τέτοιο μέρος θα πρέπει να σέβονται και να είναι προσεκτικοί. Η υποδοχή που έχουμε, ιδιαίτερα στην ανοιχτή κρεαταγορά και λαχαναγορά η οποία είναι ανοιχτή ανήμερα της Πρωτοχρονιάς, είναι ιδιαίτερα φιλική. Eπίσης τα τρόφιμα που είχαν απομείνει, προσφέρθηκαν σε άστεγους και ευπαθείς ομάδες, χαρίζοντάς τους χαρά αυτές τις γιορτινές μέρες.


Το ταξίδι στην εκπληκτική αυτή Αφρικανική χώρα τελειώνει, αφήνοντας ένα ερωτηματικό. Ο χρόνος για την εξερεύνηση ενός τόπου δεν είναι ποτέ αρκετός, όμως δεδομένων των σημαντικότερων σημείων ενδιαφέροντος που καλύψαμε και των τεραστίων αποστάσεων που απαιτούν κόπο και κόστος, θα υπήρχε λόγος παραπάνω περιπλάνησης; 

©Αλέξανδρος Τσούτης

Share this Post



8 Comments on “Ναμίμπια”

  1. Καλημερα αγαπητε Αλεξανδρε.
    Σχεδιαζω με μια τετραμελη παρεα το ταξιδι στην Ναμιμπια.Την βιζα απο που την εβγαλες?

    1. Καλησπέρα Κωνσταντίνε. Όπως αναφερω και στο κείμενο, η βίζα εκδίδεται στην πρεσβεία του Λονδίνου όπου πρέπει να ταχυδρομήσετε τα διαβατήρια και τα απαραίτητα δικαιολογητικά.

  2. Γεια σου Αλέξανδρε . Με ενδιαφέρει ένα ταξίδι στην Ναμίμπια . Πως θα μπορούσα να μάθω για το κόστος του ταξιδιού και ποτέ είναι μια καλή περίοδο για να την επισκεφτούμε ;

    1. Γεια σου Κωνσταντίνε. Το κόστος του ταξιδιού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, με κυριότερο το κόστος του αεροπορικού εισιτηρίου αλλά και τον τρόπο που ταξιδεύει κανείς, τις θυσίες άνεσης κλπ. Το εισιτήριο το βρήκαμε πανάκριβα, (€1150), η βίζα κοστίζει €100 + τα courier για την έκδοση στο Λονδίνο. Οπότε κάναμε όσο μπορούσαμε οικονομία εκεί. Το κόστος ενοικίασης αυτοκινήτου διαμοιράστηκε μεταξύ 4 συνταξιδιωτών, η διαμονή έγινε κυρίως σε δύο σκηνές οροφής ή σε basic δωμάτια σε κάποιες πόλεις, (λίγο καλύτερη διαμονή στο Windhoek). Συνολικά στοίχισε γύρω στα €2100 ανά άτομο, αλλά δεν είναι εύκολο να τηρηθεί κάτι τέτοιο, εκτός αν βρείτε φτηνό αεροπορικό. Καλύτερη εποχή είναι από Μάιο έως Οκτώβριο αλλά και το Δεκέμβριο που πήγαμε εμείς καλά ήταν. Είχε ζέστη και σπανίως βροχές

  3. Γεια σου Αλέξανδρε. Θα ήθελα να μάθω για το κόστος του ταξιδιού

  4. Καλησπέρα Αλέξανδρε,
    Διάβασα ότι για την βίζα μπορείς να την βγάλεις με το που φτάσεις στο αεροδρόμιο της Ναμίμπια, ξέρεις αν ισχύει κάτι τέτοιο;
    Απο την πρεσβεία του Λονδίνου πόσο καιρό χρειάστηκες και τι κόστος;

  5. Καλησπέρα. Βλέπω ότι στις προϋποθέσεις για την αποστολή των εγγραφών στην πρεσβεία στο Λονδίνο είναι να έχεις μέσα και προπληρωμένο το κόστος επιστροφής της αποστολής στην Ελλάδα. Μπορεί να δώσεις μερικές παραπάνω λεπτομέρειες για την διαδικασία ή ποια εταιρεία χρησιμοποίησες από Ελλάδα; Σε ευχαριστώ

    1. Kαλησπέρα. Οι κανονισμοί άλλαξαν προσφάτως και η βίζα εκδίδεται on arrival. Θα πρέπει πάντως να το επιβεβαιώσετε με το προξενείο της Ναμίμπια στην Αθήνα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *