Ιράκ


🇮🇶

Το Ιράκ είναι ένα κράτος στην περιοχή της Μεσοποταμίας που διαρρέουν οι ποταμοί Τίγρης και Ευφράτης.  Η περιοχή αποτέλεσε κοιτίδα της ανθρωπότητας από την 4η χιλιετία π.Χ. όταν ιδρύθηκαν εδώ οι πρώτες οργανωμένες πόλεις-κράτη. Δυο χιλιετίες αργότερα, ιδρύθηκε η θαυμαστή Βαβυλώνα και το παλάτι με τους κρεμαστούς κήπους, ένα μοναδικό επίτευγμα σε μια περιοχή χωρίς βλάστηση, που αποτέλεσε ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Στους πολιτισμούς αυτούς αναπτύχθηκε για πρώτη φορά η γραφή και οι επιστήμες. Τον 4ο αιώνα π.Χ., η Μεσοποταμία κατακτήθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο και προσαρτήθηκε στη μεγάλη αυτοκρατορία του.
Η σύγχρονη ιστορία της χώρας είναι ταραχώδης. Μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο έγινε βρετανικό προτεκτοράτο και λίγα χρόνια αργότερα ανεξάρτητο βασίλειο μέχρι την επανάσταση του 1958, όταν άρχισε να γίνεται πολύπλοκη η πολιτική κατάσταση με συνεχείς ανατροπές ηγετών και την τελική επικράτηση της στυγνής δικτατορίας του Σαντάμ Χουσεΐν το 1979. Εκείνος υλοποιώντας τις ιμπεριαλιστικές του βλέψεις, εισέβαλε στο Ιράν και κατόπιν στο Κουβέιτ. Οι συμμαχικές δυνάμεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ επενέβησαν και ξεκίνησαν ανελέητους βομβαρδισμούς και δύο μεγάλους πολέμους που διέλυσαν τη χώρα και δημιούργησαν προϋποθέσεις για συνεχείς εμφυλίους, τρομοκρατικές επιθέσεις και δράσεις τζιχαντιστικών ομάδων.
Στο σημερινό Ιράκ ζουν πολλές ετερόκλητες πληθυσμιακές ομάδες με κύριες αυτές των Αράβων και Κούρδων, καθώς και Ασσυρίων, Τουρκμένων, Yazidi, Αρμενίων. Κύριο θρήσκευμα είναι το Σιιτικό Ισλάμ και ακολουθεί το Σουνιτικό και Κουρδικό, ενώ υπάρχει Χριστιανική μειονότητα.
Το Ιράκ, αν και είναι πλούσια πετρελαιοπαραγωγός χώρα, είναι ακόμα υπανάπτυκτη και η βιομηχανία σχεδόν ανύπαρκτη.


Erbil

Το Ιρακινό Κουρδιστάν αποτελεί έναν θύλακα ειρήνης και ευημερίας στην ταραχώδη αυτή περιοχή του πλανήτη. Πρόκειται για ένα ημιανεξάρτητο κράτος εν κράτει, με δική του σημαία και στρατεύματα, τους ατρόμητους peshmerga. Το πλούσιο σε πετρελαϊκά κοιτάσματα υπεδάφος χαρίζει στον τόπο οικονομική ευρωστία. Η πρωτεύουσα Erbil δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από μια σύγχρονη πόλη. Μοντέρνοι δρόμοι, εμπορικές επιχειρήσεις, εστίες πρασίνου, και μια όμορφη κεντρική πλατεία κάτω από την επιβλητική ακρόπολη της πόλης, αποτελούν μια σύγχρονη Εδέμ εν μέσω της κόλασης που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής. Αξιομνημόνευτη είναι η ευγένεια και η φιλικότητα του κουρδικού λαού.
Update: Επίθεση στο κυβερνείο του Erbil την 23η Ιουλίου 2018



Μοσούλη

Η Μοσούλη ήταν μια πόλη χτισμένη στις όχθες του ποταμού Τίγρη κοντά στην αρχαία Ασσυριακή πόλη της Νινευή. Αν και βρίσκεται σε απόσταση μόλις 40χλμ από τα κουρδικά εδάφη, η διαφορά είναι δραματική.
Η πόλη ήρθε στο προσκήνιο των πολεμικών επιχειρήσεων κατά την εισβολή των Η.Π.Α το 2003 που μαζί με Κούρδους μαχητές κατέλαβαν την πόλη. Δύο γιοι του Saddam Hussein σκοτώθηκαν σε μετέπειτα μάχες ανακατάληψης. Από τότε η πόλη βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, με πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις. Το 2008, περίπου 12.000 Ασσύριοι χριστιανοί εγκατέλειψαν την πόλη μετά από δολοφονίες και απειλητικές πιέσεις εξισλαμισμού.

Στις 10 Ιουνίου του 2014, η τζιχαντιστική οργάνωση “Ισλαμικό κράτος του Ιράκ και της Συρίας” (ISIS ή ISIL ή Daesh) κατέλαβε αιφνιδιαστικά τη Μοσούλη και ανακύρηξε το “χαλιφάτο” της, παίρνοντας στην κατοχή της σημαντικό πολεμικό εξοπλισμό από τρεις Αμερικανικές μεραρχίες, υπό την ανεπάρκεια Ιρακινού στρατού και την αδιαφορία της Βαγδάτης. Πολλοί από τους κατοίκους υποδέχτηκαν εγκάρδια τους κατακτητές που υπόσχονταν μια δίκαιη θεοκρατική διακυβέρνηση με τις προσταγές του ορθού σουνιτικού Ισλάμ. Άνθρωποι αμόρφωτοι και αγανακτισμένοι από την ανεπάρκεια της Σιιτικής κυβέρνησης της Βαγδάτης.
Μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι, εγκατέλειψαν την πόλη τις δύο πρώτες μέρες με οχήματα και πεζή, δραπετεύοντας από τις βαρβαρότητες που θα ακολουθούσαν.
Το ISIS επέβαλε μια ακραία εκδοχή του νόμου της Sharia. Οι γυναίκες υποχρεούνταν να συνοδεύονται παντού από έναν άνδρα και να έχουν πλήρως καλυμμένο το σώμα τους, ακόμα και τα χέρια. Από προσωπικές μαρτυρίες μάθαμε ότι δολοφονήθηκαν γυναίκες επειδή απλά φορούσαν κραγιόν ή κάλτσες χρώματος διαφορετικού του μαύρου. Οι άντρες όφειλαν να αφήσουν μακριά γενειάδα σύμφωνα με τα ισλαμικά διατάγματα. Όλοι οι πολίτες έγιναν de facto φυλακισμένοι και απαγορευόταν να απομακρυνθούν απ’ την πόλη παρά μόνο με τριήμερη άδεια πληρώνοντας φόρο και αφήνοντας πίσω ως εγγύηση την περιουσία τους και μέλη της οικογένειάς τους. Οι επικοινωνίες και η πρόσβαση στο internet καταστράφηκε, οι γέφυρες του ποταμού Τίγρη ανατινάχτηκαν. Όσοι ήταν ύποπτοι για αντίσταση ενάντια στους κατακτητές, κατασκοπεία, ομοφυλοφιλία, ασυδοσία ή μοιχεία, βασανίζονταν και δολοφονούνταν βάναυσα και συνοπτικά. Η δολοφονική προπαγάνδα έπαιρνε διαστάσεις στα κοινωνικά δίκτυα των τρομοκρατών, που δημοσίευαν βίντεο με αποκεφαλισμούς, και εκτελέσεις με τρόπους που δύσκολα συλλαμβάνει και ο πιο διεστραμμένος ανθρώπινος νους. Οι γυναίκες των μειονοτικών ομάδων βιάστηκαν και δόθηκαν ή πωλήθηκαν ως σεξουαλικοί σκλάβοι στους μαχητές, ενώ όσες αντιστάθηκαν δολοφονήθηκαν. Γυναίκες και παιδιά χρησιμοποιούνταν ως βομβιστές αυτοκτονίας. Τα αρχαία μνημεία και οι εκκλησίες θεωρήθηκαν ειδωλολατρικά και καταστράφηκαν, οι βιβλιοθήκες κάηκαν, ο πολιτισμός σίγησε.
O ISIS προέβη σε εθνοκάθαρση πληθυσμού. Γύρω στους 50.000 Yazidi κατέφυγαν στα βουνά του Sinjar για να γλιτώσουν τις θηριωδίες. Εκεί παγιδεύτηκαν σε λιμοκτονία χωρίς φαγητό, νερό και φάρμακα αποτελώντας θύματα ανθρωπιστικής κρίσης και γενοκτονίας.
Τον Οκτώβριο του 2016 οι Ιρακινές, Κουρδικές και διεθνείς δυνάμεις, ξεκίνησαν τη Μάχη της Μοσούλης, τη μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση της δεκαετίας παγκοσμίως,  βομβαρδίζοντας τις κατεχόμενες περιοχές. Ο ISIS χρησιμοποίησε τους πολίτες ως ανθρώπινες ασπίδες παρασύροντάς τους στο θάνατο κάτω από τα συντρίμμια. Τον Ιούλιο του 2017 η πόλη ανακηρύχθηκε απελευθερωμένη αλλά… ισοπεδωμένη. Ο τελικός απολογισμός των εννιάμηνων μαχών για την απελευθέρωση υπολογίζεται σε 11.000 νεκρούς αμάχους ενώ ο αριθμός των αγνοουμένων της τριετούς κατοχής φτάνει τους 30.000. Ένα εκατομμύριο εκτοπισμένοι ζουν αυτή τη στιγμή σε προσφυγικά καταφύγια της περιοχής ή αναζητούν διέλευση προς την Ευρώπη.



Η λεωφόρος για την κόλαση…

Μάιος 2018

Το να προσεγγίσει κανείς την πόλη της Μοσούλης είναι μια περιπέτεια από μόνη της, ειδικά αν μπει κανείς παράνομα στην εμπόλεμη ζώνη. Στο βόρειο Ιράκ βρίσκεται η ημιαυτόνομη περιοχή που ονομάζεται Ιρακινό Κουρδιστάν και συνορεύει με την Τουρκία. H είσοδός πραγματοποιήθηκε λοιπόν από εκεί, στο συνοριακό πέρασμα Habur-Ibrahim Khalil. Θεωρητικά είναι μια σχετικά εύκολη διαδικασία για διαβατήρια Ευρωπαϊκής ένωσης και απαιτείται μια απλή σφραγίδα εισόδου, τουλάχιστον για όσο τα σύνορα ελέγχονται από τους Κούρδους (1/5/2018). Πρακτικά όμως η διάσχιση των συνόρων είναι ένας γραφειοκρατικός μπελάς. Πραγματοποιείται υποχρεωτικά με λεωφορειάκια που στοιβάζουν και αποβιβάζουν τους επιβάτες κάθε τρεις και λίγο για καταγραφή και έλεγχο, σε μια διαδικασία που στοιχίζει 2 ώρες ταλαιπωρίας και $10. Ο χρόνος θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερος αν προσεγγίζαμε το σύνορο με δημόσια μέσα συγκοινωνίας τα οποία αναγκάζονται να περιμένουν πίσω από ατελείωτες ουρές βαρέων οχημάτων μεταφοράς καυσίμων. Εμείς ευτυχώς είχαμε νοικιάσει αυτοκίνητο στην Τουρκία και το σταθμεύσαμε ακριβώς δίπλα στο συνοριακό φυλάκιο παρακάμπτοντας την ουρά. Στην επιστροφή είχαμε το θράσος να αρνηθούμε το υποχρεωτικό μέτρο του λεωφορείου με την πρόφαση ότι είχαμε μόνο πιστωτική κάρτα.  Με επιμονή το πετύχαμε ως οι μοναδικοί που πέρασαν τη γέφυρα του ποταμού Τίγρη πεζή, υπό τα έκπληκτα μάτια των ντόπιων, των ιδιοκτητών των λεωφορείων, αλλά και των Τούρκων φρουρών ασφάλειας που σήμαναν συναγερμό και ήρθαν με όχημα στη μέση της γέφυρας για να μας συλλάβουν, κάτι που επίσης αποφύγαμε!\r\nΗ σφραγίδα εισόδου για το Ιρακινό Κουρδιστάν ισχύει μόνο για την κουρδική περιοχή. Η Μοσούλη όμως ελέγχεται από τον Ιρακινό στρατό και απαιτείται βίζα Ιράκ που θα έπρεπε να έχει εκδοθεί σε πρεσβεία. Και είναι μάλλον απίθανο να εξασφαλίσει κανείς ατομικά, τουριστική βίζα γι\’ αυτή την εμπόλεμη χώρα. Μάθαμε επίσης ότι η ποινή για παράνομη είσοδο είναι δεκαετής φυλάκιση.

Χωρίς να έχουμε βίζα, θα επιχειρήσουμε να μπούμε στα Ιρακινά εδάφη. Το προηγούμενο διάστημα πριν το ταξίδι, είχα κάνει κάποια προετοιμασία για το τόλμημα αυτό, μέσω ανεύρεσης “fixer”. Ο “fixer” είναι ένα επάγγελμα που με ρίσκο της ζωής και της ακεραιότητάς του, αναλαμβάνει να οδηγεί δημοσιογράφους στο πεδίο της μάχης. Αντ’ αυτού και επιπλέον του ότι δεν είμαστε δημοσιογράφοι, το προηγούμενο βράδυ στο Erbil αποφασίσαμε επιπόλαια με τους συνταξιδιώτες μου, να μη χρησιμοποιήσουμε τελικά fixer και να δοκιμάσουμε να περάσουμε τα σημεία ελέγχου με ένα κοινό ταξί που στοίχιζε φθηνότερα. Ξεκινάμε το πρωί της 1ης Μαΐου του 2018. Το τοπίο άρχισε να αλλάζει δραματικά. Ξερές, εγκαταλειμμένες εκτάσεις, ναρκοπέδια και πολλά πολυβολεία των Κούρδων pesmerga. Καθόμουν στο μπροστινό κάθισμα και μάλλον τα χαρακτηριστικά μου δεν κραυγάζουν ότι είμαι τουρίστας. Έτσι περάσαμε το πρώτο σημείο ελέγχου όπου κυμάτιζαν πλέον οι Ιρακινές σημαίες. Στο δεύτερο check point όμως, ο φρουρός αντιλήφθηκε τα ανοιχτόχρωμα χαρακτηριστικά του συνταξιδιώτη μου στο πίσω κάθισμα. Μας οδήγησαν στον αξιωματικό που ήταν ανένδοτος και η προσπάθειά μας να τον μεταπείσουμε προέβη άκαρπη. Μας εξήγησε με νοήματα ότι στο επόμενο check point θα μας συλλάβουν σίγουρα, φωτογράφισε τα διαβατήριά μας και μας απέλασε. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη, θέλαμε οπωσδήποτε να δούμε την τραγική Μοσούλη και τις επιπτώσεις του πολέμου. Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής, ζήτησα από τον ταξιτζή να πάρει τηλέφωνο τη Stella, τη fixer με την οποία είχα συννενοηθεί αρχικά, παρακαλώντας την να έρθει άμεσα να μας παραλάβει. Πράγματι η κοπέλα προσφέρθηκε και 45 λεπτά αργότερα βρισκόταν στο σημείο. Ο ταξιτζής απαίτησε ολόκληρο το ποσό της συμφωνίας παρά τις επίμονες διαπραγματεύσεις κι εμείς μετανιώσαμε για την απερίσκεπτη απόφαση. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν κομπρεσέρ από την αγωνία και απ’ ότι κατάλαβα το ίδιο και της Stella, λέγοντάς μας να κρυβόμαστε όσο μπορούμε. Ευτυχώς στα τρία πρώτα σημεία ελέγχου φάνηκε να γνωρίζει τους φρουρούς (έχοντας κάνει κάποια τηλεφωνήματα προηγουμένως) και τα περάσαμε με έναν απλό χαιρετισμό. Στο 4ο μας ζήτησαν πάλι βίζα αλλά έπεισε το φρουρό να μας αφήσει, ενώ όσο πλησιάζαμε οι έλεγχοι ήταν πιο ελλείπεις.

Στη διαδρομή συναντούσαμε όλο και συχνότερα, γκρεμισμένα σπίτια, γαζωμένα από σφαίρες κτίρια, καμένα αυτοκίνητα. Φτάνουμε στον αστικό ιστό της ανατολικής Μοσούλης. Το κομμάτι αυτό έχει χτυπηθεί λιγότερο και έχει ανακάμψει. Η ζωή προσπαθεί να βρει και πάλι τους φυσιολογικούς ρυθμούς, σε μια σκονισμένη, βρόμικη, χαοτική αραβική πόλη με πλήθος κατεστραμμένων κτιρίων. Διασχίζουμε μια απ τις γέφυρες του ποταμού Τίγρη που την έχουν αποκαταστήσει. Βλέπουμε στο βάθος την επόμενη κατεστραμμένη. Με το που περνά κανείς στη δυτική πλευρά της πόλης αντικρίζει σκηνικό αποκάλυψης! Σοκ και δέος! Μια πόλη φάντασμα, ανείπωτη καταστροφή. Δεν υπάρχει κανένα κτίριο αλώβητο, τα περισσότερα έχουν διαλυθεί, οι στέγες και οι όροφοι έχουν καταρρεύσει, οι σιδερένιοι σκελετοί τους χάσκουν σα νεκροί γίγαντες. Καμένα και συνθλιμμένα αυτοκίνητα, σκόνη, και ένα πρώτο κύμα μυρωδιάς σήψης από τα καταπλακωμένα θύματα. Άνθρωποι που χάθηκαν και δε θα αναγνωριστούν ποτέ. Σταθμεύουμε το αυτοκίνητο και περιπλανιόμαστε πεζή. Κάποια αυτοκίνητα κινούνται μέσα στη σκόνη του έρημου δρόμου και κάποιες ένοπλες περιπολίες. Ένα λεωφορείο έχει εκτιναχτεί πάνω σε μια ταράτσα. Λιγοστοί άνθρωποι δίνουν το παρόν στο χάος. Μερικά παιδιά κινούνται φευγαλέα στα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης. Πρέπει να ήταν μια πανέμορφη, παραδοσιακή πόλη. Δυο άντρες κάθονται σε ένα μαγαζί ανάμεσα στα ερείπια και τρώνε. Δίπλα βρίσκεται το σύμβολο της πόλης, το μεγάλο τζαμί Al-Nuri του 12ου αιώνα με τον περίφημο κεκλιμένο μιναρέ του. Δυστυχώς το τζαμί έχει καταστραφεί ολοσχερώς, ο μιναρές έχει γίνει σκόνη. Εδώ το 2014 οι τζιχαντιστές διακήρυξαν την ίδρυση του “χαλιφάτου” τους. Στις 17 Ιουλίου του 2017, κατά την υποχώρησή τους στη Μάχη της Μοσούλης, προτίμησαν να ανατινάξουν το μνημείο από το να το παραδώσουν. Το ίδιο έκαναν και με το μαυσωλείο του προφήτη Ιωνά. Παντού υπάρχουν πινακίδες που προειδοποιούν να μην αγγίζει κανείς τίποτα από τα χαλάσματα. Η διεστραμμένη ιδεολογία του ISIS έχει ναρκοθετήσει και παγιδεύσει τα πάντα, ακόμα και παιδικά παιχνίδια.

Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια προσπαθεί να ξαναχτίσει το κατεστραμμένο σπίτι της. Οι Άνθρωποι αυτοί παράτησαν τη δουλειά τους στη μέση για να μας προϋπαντήσουν με χαρά, ευγένεια και εμπιστοσύνη. Άλλο ένα μάθημα ζωής για όλους εμάς που πνιγόμαστε στη μιζέρια, τη γκρίνια, την επιφυλακτικότητα, το φθόνο, την ξενοφοβία. Όλοι οι άνθρωποι που συναντήσαμε ήταν εξαιρετικά φιλικοί, μας χάρισαν το χαμόγελο μέσα στην ανείπωτη οδύνη τους. Όμως δε μπορείς ποτέ να επαναπαύεσαι. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν περί τους 10.000 αδρανείς “sleepers” μαχητές ISIS αναμεμειγμένοι με τους κατοίκους. Καθημερινά συλλαμβάνονται και ανακρίνονται δεκάδες.

Σε μια κεντρική διασταύρωση της πόλης, σκαπτικά μηχανήματα προσπαθούν να καθαρίσουν το δρόμο. Μεγάλα κτίρια έχουν γείρει από τους βομβαρδισμούς, ένα τεράστιο όρυγμα έχει ανοίξει καταμεσής του δρόμου, ένας γερανός αποσυναρμολογεί έναν πύργο πολυβολείου και ένα αστικό λεωφορείο προσπαθεί να ελιχθεί ανάμεσα στα συντρίμμια. Εκεί, στην άκρη του δρόμου, κάτω από τα ερειπωμένα κτίρια, υπάρχουν ενεργά πυρομαχικά, βλήματα μεγάλου διαμετρήματος, ένα RPG, δυο βρεφικά παπουτσάκια… Επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο έπρεπε να ελέγξουμε μήπως το έχουν παγιδεύσει με εκρηκτικά. Περιπλανηθήκαμε σε διάφορα σημεία της πόλης. Στα περισσότερα κτίρια δε μπορείς να μπεις γιατί δεν έχουν αποναρκοθετηθεί. Ούτε βέβαια στα χαλάσματα μπορείς να πατήσεις.

Ψάξαμε πώς θα ανέβουμε σε κάποιο κτίριο για να έχουμε μια πανοραμική άποψη της κατεστραμμένης πόλης. Βρεθήκαμε σε ένα αδιέξοδο, το αυτοκίνητο πάσχιζε να περάσει ανάμεσα σε μπάζα και σίδερα. Ένας μεσήλικας που είχε χάσει τα λογικά του δεν ήταν ικανός να μας βοηθήσει και φώναζε στην ακατάληπτη γλώσσα του. Ο κεντρικός δρόμος δίπλα στο ποτάμι, δίπλα στην ανατιναγμένη γέφυρα, κοντά στο τζαμί με το “γαζωμένο” τρούλο είχε κάποτε τετράστερα ξενοδοχεία που τώρα φιλοξενούν το θάνατο. Μόνο ένα ήταν ασφαλές για να μπούμε μιας και κάποιοι εργάτες προσπαθούσαν να συμμαζέψουν μια κατάσταση που έμοιαζε μάταιη. Στην ταράτσα υπήρχαν τσακισμένες λαμαρίνες και μια μεγάλη τρύπα σε έναν τοίχο. Η θέα της πόλης συγκλονιστική. Όπου και να κοιτούσες έβλεπες γκρεμισμένα, καμένα, τρυπημένα κτίρια. Απόγνωση! Ελπίζω να ζήσω αρκετά για να τη δω κάποια στιγμή ζωντανή και πάλι.

Μέσα σ’ αυτό τον όλεθρο, τα πρόσωπα των πολιτικάντηδων “κοσμούν” με αφίσες τα ερείπια. Μια αυτοκινητοπομπή εμφανίζεται πανηγυρίζοντας υπέρ κάποιου υποψηφίου των επικείμενων εκλογών της 14ης Μαΐου.
Μετακινηθήκαμε στη γειτονιά που έγινε η τελική μάχη. Εδώ δεν υπήρχε τίποτα όρθιο. Θεωρείται η πιο ναρκοθετημένη περιοχή στον πλανήτη. Στις άκρες του δρόμου έβλεπες ανθρώπινα οστά, λίγο πιο πέρα ολόκληρα πτώματα σε προχωρημένη αποσύνθεση. Η ανυπόφορη μυρωδιά των ανθρώπων που σαπίζουν κάτω από τα ερείπια και αυτών που δεν κατάφεραν ακόμα να περισυλλέξουν οι εθελοντές, οι μύγες, η ζέστη έκαναν την εμπειρία φρικιαστική. Ο τόπος ήταν γεμάτος γεμιστήρες όπλων, ζώνες με εκρηκτικά, κάποιες από αυτές ενεργές. Ανάμεσα στα ευρήματα μια φωτογραφία ενός πατέρα με το παιδί του σκισμένη στα δύο, μια ταυτότητα, ρούχα, παιχνίδια, προσωπικά αντικείμενα όλων αυτών που χάθηκαν… Από ένα μικρό δωμάτιο σπιτιού, τις προηγούμενες μέρες ανέσυραν 70 πτώματα. Δυο βήματα πιο κάτω, λίγους μήνες πριν, το ποτάμι γέμισε με ανθρώπινα κορμιά. Η περισυλλογή των πτωμάτων κάτω από τους υπολογιζόμενους σε 8 εκατομμύρια τόνους ερειπίων γεμάτων εκρηκτικά γίνεται με πολύ αργό ρυθμό. Κάποιοι αξιωματούχοι πρότειναν τη φρικιαστική λύση του να χρησιμοποιηθούν αδέσποτα σκυλιά για να φάνε τα πτώματα. Όμως δεν υπάρχουν σκυλιά, παρά μόνο γάτες και αρουραίοι.

Περιτριγυρίζοντας ανάμεσα στα ερείπια, αφήσαμε στη Stella μόνη της. Κατατρομαγμένη μας επέπληξε έντονα μόλις μας συνάντησε ξανά. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε όταν δύο ένστολοι με όπλα μας φώναξαν να σταματήσουμε. Η Stella έτρεμε απ’ το φόβο της, είπε να μην ανοίξουμε τα παράθυρα, ίσως επρόκειτο για μαχητές του ISIS που συχνά μεταμφιέζονται με στολές των δυνάμεων αστυνόμευσης. Σίγουρα το παράθυρο δε θα μας προστάτευε, αλλά όπως τους είδα από τον πλαϊνό καθρέφτη δεν ανησύχησα πολύ, παρ’ ότι ο ένας δεν ήταν πάνω από 17 ετών και οι στολές τους ήταν ολοκαίνουριες. Ευτυχώς, ήταν πράγματι μέλη των δυνάμεων ασφαλείας, αρκέστηκαν σε μερικές ερωτήσεις και δε ζήτησαν να δουν την ανύπαρκτη θεώρηση βίζας.
Η δυσκολότερη ψυχικά ταξιδιωτική εμπειρία της ζωής μου φτάνει στο τέλος της. Για εμένα προσωπικά, τα ταξίδια δεν αποτελούν απλώς αποδράσεις αναψυχής αλλά εμπειρίες και μαθήματα ζωής, γνώση της ομορφιάς του πλανήτη αλλά και της ασχήμιας που προέρχεται από την ανθρώπινη διεστραμμένη φύση. Το να βιώσει κανείς και τα δύο, ίσως συμβάλλει στη συνειδητοποίηση και την αυτοβελτίωσή του.

Bakhdida

Η Bakhdida, γνωστή και ως Qaraqosh, είναι μια μικρή πόλη στο βόρειο Ιράκ στην επαρχία της Νινευή, σε απόσταση 32 χλμ. νοτιοανατολικά της Μοσούλης και 60 χλμ. δυτικά του Ερμπίλ ανάμεσα σε γεωργικές εκτάσεις, κοντά στα ερείπια αρχαίων Ασσυριακών πόλεων. Στις αρχές Ιουλίου του 2014, οι δυνάμεις του ISIS προσπάθησαν να καταλάβουν την πόλη. Η Κούρδοι Πεσμεργκά και οι Ασσύριοι πολιτοφύλακες την υπερασπίστηκαν με επιτυχία, ενώ ηλικιωμένοι και γυναικόπαιδα έφυγαν σε γειτονικές πόλεις, μαζί με άλλους χριστιανούς πρόσφυγες από τη Μοσούλη και την ευρύτερη περιοχή, που είχαν δραπετεύσει υπό το φόβο των εξτρεμιστών. Οι Ισλαμιστές προχώρησαν στην αποκοπή της υδροδότησης και αυτό μαζί με τη γενικότερη πολιορκία και την άνοδο της τιμής του πετρελαίου μετά την κατοχή πετρελαιοπαραγωγικών περιοχών από το ISIS, καθιστούσε δύσκολη τη ζωή στην περιοχή. Τον Αύγουστο του 2014, τα κουρδικά στρατεύματα αποσύρθηκαν και την επόμενη ημέρα οι ισλαμιστές του ISIS κατέλαβαν την πόλη. Οι πολίτες έφυγαν στο ιρακινό Κουρδιστάν για να αποφύγουν τις δολοφονίες και την πώληση των γυναικών ως σκλάβες. Η πόλη ήταν υπό τον έλεγχο του ISIS μέχρι τον Οκτώβριο του 2016. Στη Bakhdida κυριαρχούν δύο χριστιανικοί ναοί, που βεβηλώθηκαν από τους ισλαμιστές, η καθολική εκκλησία που πυρπολήθηκε και η Immaculate Church που μετατράπηκε σε στρατώνα και σκοπευτήριο και υπέστησαν μεγάλες καταστροφές.


©Αλέξανδρος Τσούτης. Μάιος 2018

Share this